ในตอนนี้เติงเทียนที่อยู่ห่างออกไปในที่สุดก็ฟื้นคืนสติ เขาตะโกนเสียงต่ำว่า “ยืนอึ้งอยู่ทำไม! รีบตามข้าไปคารวะท่านใต้เท้าของพี่อาจูด้วยกันเถิด!”
กล่าวจบ มันก็ทะยานมาเป็นคนแรก หมี เพียงพอนสีม่วง และวัวไฟ เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบตามมา
แม้ว่าลู่เยี่ยจะทำให้พวกเขารู้สึกตกใจและสับสน แต่เพียงเพื่อเห็นแก่หน้าอาจู พวกเขาก็จะไม่ละเลย
“ข้าน้อยเติงเทียน ขอคารวะท่านใต้เท้าลู่!” เติงเทียนคารวะอย่างเคร่งขรึม
อีกาหัวขาวหัวเราะทันที พร้อมชี้ไปที่เติงเทียน “ท่านใต้เท้า คนผู้นี้เก่งมาก คราวนี้ต้องขอบคุณเขาที่ช่วยเหลือพวกเราอย่างมาก!”
เติงเทียนรีบถ่อมตัว “อาจูพูดอะไรเช่นนั้น นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว!”
ลู่เยี่ยยิ้มพลางประสานมือคำนับ “ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ บุญคุณนี้ข้าลู่เยี่ยจะจดจำไว้ในใจ!”
เหล่าทายาทปีศาจรีบคำนับตอบ พร้อมถ่อมตัวและปฏิเสธไม่หยุด
อีกาหัวขาวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พวกเขาล้วนเป็นพี่น้องของข้า ท่านใต้เท้าไม่ต้องเกรงใจพวกเขา บุญคุณนี้ข้าจะทดแทนให้พวกเขาเอง!”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณมองด้วยสายตาซับซ้อน การได้รับการยอมรับจากอาจูเช่นนี้ ต้องบอกว่าลู่เยี่ยนั้นช่างโชคดีจริงๆ
ขณะที่ได้เห็นภาพ ‘ทายาทปีศาจ’ ทั้งหลายพากันมาคารวะลู่เยี่ย ทำให้ฉือเชียว ลี่ชิวอวี่ และคนอื่นๆ รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ นี่ยังเป็นศิษย์น้องลู่ที่พวกเขารู้จักอยู่อีกหรือไม่? ทำไมถึงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันที่ไม่เป็นจริงเช่
