ู่แล้วว่าท่านเป็นคนมีบุญวาสนา แม้แต่สวรรค์ก็ยังพรากชีวิตท่านไปไม่ได้!” อีกาหัวขาวลงมาเกาะบนบ่าของลู่เยี่ย มันยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ความสุขนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน
จากนั้นโดยไม่รอให้ลู่เยี่ยซักถาม มันก็เล่าทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นออกมาทั้งหมดอย่างไม่มีปิดบัง ลู่เยี่ยจึงเข้าใจ
“คนคนหนึ่งและลาหนึ่งตัวนั้น มีที่มาอย่างไรกัน?” ลู่เยี่ยถาม
หากครั้งนี้ไม่ใช่เพราะอีกาหัวขาวมาช่วยทันเวลา บรรดาศิษย์ร่วมสำนักของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์เหล่านั้นคงมีจุดจบที่แทบจะนึกไม่ถึง! เป็นธรรมดาที่ลู่เยี่ยจำเป็นต้องซักถามให้กระจ่าง
อีกาหัวขาวเกาศีรษะแล้วกล่าวว่า “ข้าก็ไม่ค่อยรู้ชัดเจนนัก รู้เพียงว่าพวกเขามาจากแดนรัตติกาลลึกลับ ว่ากันว่าที่นั่นเป็นโลกที่ซ่อนอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ ถูกแยกออกด้วยกำแพงมิติกาลเวลา”
ลู่เยี่ยนึกขึ้นได้ในทันที เขาเคยเห็นโลกประหลาดลึกลับแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจที่ก้นสระน้ำข้างต้นไม้อมตะ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดของโลกนั้นก็คือพระจันทร์สีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า!
บางทีที่นั่นอาจจะเป็นแดนรัตติกาลลึกลับกระมัง? โดยไม่รู้สึกตัว ลู่เยี่ยนึกถึงชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ที่เคยสบตากับตนผ่าน ‘ประตู’ ที่เกิดจากกำแพงมิติกาลเวลา!
“อย่างไรก็ตาม ข้าพอรู้ว่าทำไมเขาถึงได้จับกุมศิษย์ร่วมสำนักของท่านใต้เท้า” อีกาหัวขาวเล่าเหตุผลทั้งหมดออกมาอย่างไม่มีปิดบัง
“เพื่อใช้พวกเขาเป็นโล่หรือ?” ลู่เยี่ยขมวดคิ้ว
