นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างสบตากันด้วยความงุนงง ตั้งแต่เมื่อใดกันที่พวกเขากลายเป็นแขกของพวกผู้ฝึกตนปีศาจเหล่านั้น?
ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายยังใส่ใจความปลอดภัยของพวกเขาอย่างยิ่งอีกด้วย!
“ช่างเถอะ ข้าจะให้เกียรติพวกเจ้า ปล่อยแขกผู้มีเกียรติของพวกเจ้าไป” ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำมีสีหน้าบึ้งตึง “แต่พวกเจ้าต้องสัญญาว่า หลังจากที่ข้าปล่อยคนแล้ว พวกเจ้าจะไม่ลงมืออีก!”
คำพูดนี้เมื่อเอ่ยออกมา ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำรู้สึกอับอายถึงขีดสุด ทำให้เสียหน้าอย่างมาก แต่เพื่อผลทองคำโลหิตหงส์ เขาจำต้องอดทน
อีกาหัวขาวกล่าว “เจ้าปล่อยคนเถิด พวกเราล้วนเป็นคนตรงไปตรงมา พูดคำไหนคำนั้น จะไม่มีวันกลับคำเด็ดขาด”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำไม่เชื่อคำพูดไร้สาระแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ยังพยักหน้าเล็กน้อย ทันทีนั้นลาสีดำก็ลงมือปลดปล่อยโซ่ทองที่พันธนาการร่างของคนจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์
ฉือเชียวตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด แม้จะไม่รู้ว่าเหล่าปีศาจเหล่านั้นช่วยเขาและคนอื่นๆ ไปทำไม แต่เขาก็พาทุกคนไปหาอีกาหัวขาวในทันที
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำและลาสีดำไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ด้วยความสามารถของพวกเขา ต่อให้ไม่มีตัวประกันพวกนั้น พวกเขาก็มีความมั่นใจว่าจะสามารถต่อสู้และฝ่าวงล้อมออกไปได้
“จำไว้ คราวนี้ข้าให้หน้าพวกเจ้า คราวหน้าอาจไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว” ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำเอ่ยด้วยเสียงแค้นอย่างเย็นชา ก่อนจะพาลาสีดำเตรีย
