ไปท่ามกลางความไม่ยอมจำนนอันไม่มีที่สิ้นสุด ความแค้นเคืองและความสิ้นหวัง
ในเวลานั้นในความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด มีเสียงถอนหายใจด้วยความโศกเศร้า เสียงสาปแช่งด้วยความโกรธแค้นดังขึ้นมากมายนับไม่ถ้วน ทุกภาพเหตุการณ์หายวับไปนับจากนั้น
จิตใจของลู่เยี่ยไมอาจสงบได้เป็นเวลานาน ชายผู้นั้นจะต้องเป็นเจ้าของดาบพิชิตมารอย่างแน่นอน และดินแดนที่มืดมิดราวกับราตรีนั้นก็คือเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่!
และลู่เยี่ยจำได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อครั้งที่เขารับรู้ถึงดาบพิชิตมาร เขาก็เคยเห็นภาพอันน่าพิศวงปรากฏขึ้นเช่นเดียวกัน
ในภาพนั้นก็มีภูเขาลูกใหญ่ที่ลอยสูงอยู่เหนือผืนฟ้ายามราตรีปรากฏอยู่เช่นกัน ดาบพิชิตมารนี้ถูกโจมตีอย่างหนักด้วยแสงภัยพิบัติที่ปล่อยออกมาจากภูเขานั้น เกิดรอยแตกและรอยร้าวไปทั่วตัว!
ตอนนี้ลู่เยี่ยถึงได้รู้ว่า เสียงคำรามที่ดังขึ้นในใจของเขาในตอนนั้น แท้จริงแล้วคือเสียงที่เจ้าของดาบพิชิตมารเปล่งออกมาในช่วงสุดท้ายของชีวิต
เสียงนั้นช่างบ้าคลั่ง ช่างเกรี้ยวกราดสิ้นหวัง เคยทำให้จิตใจของลู่เยี่ยปั่นป่วน ปลุกอารมณ์ดุร้ายรุนแรงจากส่วนลึกที่สุดในใจของเขา แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ได้รับผลกระทบ ในที่สุดด้วยการกดทับของผังดาบเก้าคุมขัง จึงทำให้จิตใจและจิตเทวะของลู่เยี่ยไม่ได้จมดิ่งลงไป!
เวลาผ่านไปหมื่นปี ทะลวงสวรรค์ฟันภูเขาสิบหกครั้ง สุดท้ายก็ดับสูญร่วงโรย
ชายผู้นั้นแท้จริงเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงต้องฟาดฟันภูเขาลูกใ
