ลี่ชิวอวี่ตะโกนเร่งเร้า เต็มไปด้วยนัยยะของการยั่วยุ “ไม่ได้จะพาตัวศิษย์น้องลู่ของข้าไปหรอกรึ ถ้ามีฝีมือก็รีบเจ้ามาสิ!”
ลู่เยี่ย “……”
เอาละ ศิษย์พี่ลี่ ‘อาการเก่ากำเริบ’ อีกแล้ว เริ่มยั่วยุกลุ่มคน
“กฎเกณฑ์คือกฎเกณฑ์ พวกเราสำนักเต๋าหลิงซูไม่เคยพูดว่าจะทำลายมัน!”
พานอวิ๋นจ้งสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “แต่ว่า บัญชีนี้พวกเราจดจำไว้แล้ว!”
“ไป!”
เขาสะบัดแขนเสื้อ นำผู้คนจากสำนักเต๋าหลิงซูจากไป
เป็นการตัดสินใจที่เด็ดขาด ไม่ยืดเยื้อแม้แต่น้อย
สถานการณ์ตรงหน้าไม่มีโอกาสที่จะจับตัวลู่เยี่ยเป็น ๆ ได้ หากอยู่ต่อไปนอกจากจะอับอายแล้ว ยังอาจถูกรุมซ้อมอีกด้วย!
เซี่ยงป๋อฉวีตระหนักถึงจุดนี้ได้เช่นกัน ในใจรู้สึกอัดอั้นจนแทบระเบิด แต่ก็จำต้องประนีประนอมและยอมถอยให้
ในที่สุด เขาก็กล่าวอย่างโกรธแค้น “พวกเรายังได้พบกันอีก!”
เขาจึงพาคนของตนจากไป
“พวกขี้ขลาดไม่เอาไหน มีแต่ปากเก่งพล่ามไปเรื่อย พอบอกให้ลงมือจริง ๆ ก็หนีหมด!”
ลี่ชิวอวี่สบถด่าอย่างไม่พอใจ
เหมิงฮ่าวก็รู้สึกคับแค้นใจไม่น้อย กล่าวว่า “สรุปแล้วก็คือรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่ง พวกสารเลวที่เป็นลูกผู้ชาย!”
