ลู่เยี่ยเห็นว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์เหล่านี้ ต่างรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ปะทะกันอย่างเต็มที่
ช่างสมกับเป็นผู้ฝึกกระบี่ที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดจริง ๆ!
เนื่องจากบุตรหลานและศิษย์จำนวนมากถูกทำลายพลังฝึกฝน สำนักเต๋าหลิงซูและราชวงศ์เซี่ยงจึงถอนตัวไปก่อนหน้านี้ และไม่สามารถเข้าร่วมปฏิบัติการต่อไปได้อีก
และกองกำลังที่เหลือก็แยกย้ายกันออกเดินทาง
ในยามอำลา ผู่เหิงเยว่ส่งเสียงกระแสจิตว่า “พี่ชายลู่ ครั้งนี้ท่านมีน้ำใจมาก ต่อไปครั้งหน้าข้าจะตอบแทนอย่างงามแน่นอน!”
ลู่เยี่ยแย้มยิ้มเย้ยตอบกลับ “เจ้าหรือ? ตอบแทนอย่างงาม? ช่างมันเถอะ”
ผู่เหิงเยว่รีบร้อนขึ้นมาทันที “ดูถูกข้าหรือ? ต่อไปข้าจะไปฝึกฝนที่ดินแดนหลิงชางโลกเบื้องบนนะ!”
ลู่เยี่ยเอ่ยเสียงอืมเบา ๆ ท่าทีสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
ผู่เหิงเยว่กลับส่งเสียงกระแสจิตอย่างลึกลับว่า “ข้ามีผู้หนุนหลังในดินแดนหลิงชางเช่นกัน! หากมีโอกาสในภายหลัง ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก”
ลู่เยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง คนผู้นี้กลับมีเส้นสายอยู่ในดินแดนหลิงชางด้วยหรือ?
ช่างไม่ธรรมดาเลย!
