บทที่ 173 เห็นข้าก็เหมือนเห็นเทพเซียน
หากเปรียบค่ายกลที่ก้นสระน้ำนั้นเป็นประตูบานหนึ่ง
เช่นนั้น ลู่เยี่ยก็ได้เห็นโลกอีกด้านหนึ่งของ ‘ประตู’ นั้น
โลกแห่งนั้นกว้างใหญ่และรกร้าง
มีดวงจันทร์สีแดงฉานลอยอยู่เหนือท้องฟ้ายามค่ำคืนสีดำ ย้อมโลกที่เดิมทีถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ให้กลายเป็นสีแดงเข้มที่แปลกประหลาด
ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้โลกทั้งใบปรากฏสู่สายตาของลู่เยี่ย
ในโลกที่อยู่ตรงนั้น ก็มีทั้งภูเขา แม่น้ำ ทุ่งราบที่ทอดยาวต่อเนื่อง และทะเลสาบกว้างใหญ่ไพศาล…
สิ่งเหล่านี้ล้วนแสนธรรมดา
สิ่งที่ไม่ธรรมดาคือ ไม่ว่าจะเป็นบริเวณภูเขาหรือแม่น้ำ ล้วนมีค่ายกลลึกลับตั้งอยู่!
ค่ายกลแต่ละแห่งส่องแสงที่แตกต่างกันออกมา ดูโดดเด่นในความมืดเป็นพิเศษ
ราวกับโคมไฟที่ถูกจุดสว่างในยามค่ำคืน
ขับไล่ความมืดมิด และยังบดบังแสงจันทร์สีโลหิตที่สาดส่องลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดนั้นด้วย
นั่นคือสถานที่ใดกัน?
ใจของลู่เยี่ยสั่นสะท้าน ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ร่างเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ด้านนอกของ ‘ประตู’ ทันที
ระหว่างเขากับลู่เยี่ยห่างเพียงแค่ ‘ประตู’ บานนั้นกั้นอยู่เท่านั้น!
