คลื่นพลังแห่งมิติกาลเวลาอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น ปกคลุมมือขวาของเขาที่กำลังเคาะ ‘ประตู’ ทำให้เกิดแรงดึงที่ไม่อาจต้านทานได้
ลู่เยี่ยตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เร่งกระตุ้นพลังจากผังดาบเก้าคุมขังในฝ่ามืออย่างสุดกำลัง
ตูม!
พลังแห่งมิติกาลเวลาระเบิดสลายไปทันที
ประตูเหล่านั้นทุกบานปรากฏรอยแตกขนาดใหญ่ แล้วพังทลายหายไป
ลู่เยี่ยก็หลุดพ้นจากแรงดึงรั้งนั้นได้
ลู่เยี่ยอุทานในใจว่าช่างอันตรายยิ่งนัก หากครั้งนี้ไม่ได้เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่ คงเกือบจะตกหลุมพรางอีกครั้ง
สถานที่อัปมงคลนี้ช่างแปลกประหลาดพิสดารเหลือเกิน
ลู่เยี่ยทะยานตัวออกจากสระน้ำแห่งนี้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ไม่ปรารถนาที่จะลองอีกต่อไป
เขาตัดสินใจย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิมเพื่อสำรวจดูอีกครั้ง
หากทำไม่ได้จริง ๆ ก็ค่อยหาหนทางอื่น
……
ในเวลาเดียวกัน
ในโลกที่มีดวงจันทร์สีแดงฉานลอยอยู่สูงบนท้องฟ้า
ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ได้จากไปด้วยความไม่สบายใจและความกดดันที่เต็มหัวใจ
สิ่งที่ปรากฏในสายตาของลู่เยี่ยนั้นคือ ‘ประตู’ แท้จริงแล้วคือกำแพงมิติกาลเวลาและมิติที่ทอดยาวพาดผ่านในแดนรัตติกาลลึกลับแห่งนี้
