ราวกับเหวลึกที่ขวางกั้น ทอดยาวอยู่ในความว่างเปล่าของโลกใบนี้ ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
ในแดนรัตติกาลลึกลับแห่งนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้าใกล้ ‘กำแพงมิติกาลเวลา’ ได้
และไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถรับรู้ถึงโลกที่อยู่อีกด้านหนึ่งของ ‘กำแพงมิติกาลเวลา’ ได้เหมือนกับชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์
ในชั่วขณะที่ลู่เยี่ยยกมือขึ้นเคาะ ‘ประตู’ ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ก็หันขวับกลับมาทันที
เมื่อมองกลับไปที่ ‘กำแพงมิติกาลเวลา’ ซึ่งเปรียบเสมือนเหวลึกที่ขวางกั้นนั้น เขาก็เห็นภาพที่เหลือเชื่อปรากฏขึ้น
มือใหญ่มือหนึ่งกำลังสั่นสะเทือน ‘กำแพงมิติกาลเวลา’ นั้น และฉีกมันออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมา!
ภาพนั้นดูราวกับเทพเซียนจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้าลงมือ ฉีกม่านฟ้าออกจากกัน
การที่เห็นทุกสิ่งนั้นช่างน่าตกตะลึงเกินไป ทำให้ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ถึงกับตาค้าง จิตใจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน
แต่ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวก็หายไป
มือใหญ่นั้นหายไปแล้ว กำแพงมิติกาลเวลาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
แต่ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์รู้ดีว่า นั่นไม่ใช่ภาพลวงตา
