ต้นไม้ใหญ่ริมฝั่งบัดนี้ได้หยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว
แผนภาพหมุนเวียนเก้าความตายที่เคยปกคลุมร่างของลู่เยี่ยบัดนี้ก็ได้หายไปไร้ร่องรอย
ร่างไร้ศีรษะกับชายชราร่างผอมแห้งยังคงอยู่ในท่าประจันหน้ากันเช่นเดิม ไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
ลู่เยี่ยล้มนั่งลงบนกองกระดูกสีขาวด้านข้าง ใบหน้าซีดขาวจนแทบโปร่งใส
เพื่อที่จะรวบรวมพลังรอยประทับวิญญาณปราบมาร เขาแทบจะสูบพลังจิตเทวะออกไปจนหมด จนถึงขั้นที่ตอนนี้ศีรษะปวดร้าวราวกับจะแตก รู้สึกอ่อนแอเหมือนไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ลู่เยี่ยกลับยิ้มออกมา
“พี่ชายทุกท่าน ครั้งนี้ข้าสามารถสังหารปีศาจกู่พิษเผาใจระดับแม่ทัพได้ด้วยพลังของตัวเองแล้วนะ!”
ลู่เยี่ยพึมพำในใจ “ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าคงต้องดึงพวกท่านมานั่งดื่มสุราด้วยกันทีละคน เพื่อฟังข้าโม้โอ้อวดแน่”
ขอบเขตของเทพมารจากนอกอาณาเขตนั้นมีความซับซ้อนยิ่งนัก
ผู้ฝึกตนแห่งดินแดนหลิงชางได้แบ่งเทพมารจากนอกอาณาเขตออกเป็นหลายระดับ
ในบรรดานั้น ระดับแม่ทัพถือเป็นเทพมารที่ทรงพลังรองจากระดับราชาเท่านั้น
ในฐานะเทพมารจากนอกอาณาเขตระดับแม่ทัพ สามารถเป็นผู้บัญชาการกองทัพเทพมารกองหนึ่งได้แล้ว!
