บทที่ 170 อุบายและกลลวง
เหนือสระน้ำ เปลวเพลิงสีดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลดปล่อยปราณแห่งความตายที่ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างสระน้ำสั่นไหวอย่างรุนแรง กิ่งก้านส่งเสียงเสียดสีดังสวบสาบ
ซากศพที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ก็กำลังสั่นไหวราวกับจะฟื้นคืนชีพ
“เร็วเข้า! โอกาสทองเช่นนี้ไม่อาจปล่อยผ่านได้ หากพลาดไปก็คือพลาดโชคลาภครั้งใหญ่!”
ชายชราร่างผอมแห้งเร่งเร้าอย่างร้อนรน
ลู่เยี่ยคิดในใจว่า เมื่อเผชิญหน้ากับฉากอันน่าขนพองสยองเกล้าเช่นนี้ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะลงมือ
ทันใดนั้น ดวงตาของลู่เยี่ยก็หรี่ลงอย่างเคร่งเครียด
แผนภาพหมุนเวียนเก้าความตายที่ลอยอยู่ในเปลวเพลิงสีดำนั้น กลับกลายเป็นพลังสายหนึ่งพุ่งตรงมาหาลู่เยี่ย
“เฒ่าสารเลว! กล้าหลอกข้าเชียวหรือ?”
ลู่เยี่ยตะโกนด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว
ตูม!
ในชั่วขณะนั้น ร่างของลู่เยี่ยถูกม้วนภาพสีดำปกคลุมร่างไว้ทั้งหมด
“เจ้าเด็กสารเลว ข้าอดทนกับเจ้ามานานแล้ว!”
“รู้หรือไม่ เพียงเพราะเจ้าไม่ให้ความร่วมมือ เพื่อที่จะเรียกใช้แผนภาพหมุนเวียนเก้าความตาย ทำให้พลังที่ข้าเหลืออยู่เพียงน้อยนิดแทบจะหมดสิ้นไป!”
