หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ชายชราร่างผอมแห้งกล่าวชื่นชมว่า “สหายตัวน้อยช่างเป็นเด็กที่จริงใจจริง ๆ เมื่ออยู่นอกบ้าน การระแวดระวังผู้อื่นก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจละเลยได้ ความกลัวของเจ้าข้าก็เข้าใจได้”
ลู่เยี่ยกล่าวอย่างละอายใจว่า “ทำให้ท่านผู้อาวุโสได้หัวเราะเยาะแล้ว ข้าอยากช่วยท่านจริง ๆ แต่ข้ามีความกล้าน้อยเกินไป กลัวว่าจะพบเจอเหตุไม่คาดฝัน ได้แต่ต้องขอตัวไปก่อน หวังว่าท่านจะเข้าใจด้วย”
กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
“ขอเจ้าโปรดรออีกสักครู่!”
ชายชราร่างผอมแห้งรีบร้อนทันที “ข้าสาบานได้ว่าจะรับรองว่าเจ้าจะไม่เผชิญกับอันตรายใด ๆ อย่างแน่นอน!”
“นอกจากนี้ หากเจ้าช่วยข้าพ้นจากสถานการณ์คับขัน ข้าจะมอบโชควาสนาครั้งใหญ่ให้เจ้า! ทำให้เจ้าเจิดจรัสบนเส้นทางการฝึกฝน!”
ลู่เยี่ยหยุดเดิน ลังเลถาม “จริงหรือ?”
ชายชราร่างผอมแห้งสาบานอย่างเคร่งขรึม “หากข้าผิดพูด ขอให้ข้าตายอย่างไม่สงบ! นอกจากนี้ หากสหายตัวน้อยมีเงื่อนไขอะไร ก็สามารถเสนอได้ทั้งหมด!”
ลู่เยี่ยลองถามหยั่งเชิง “ผู้น้อยอยากจะได้ผลประโยชน์ที่มองเห็นได้ก่อน”
