จากนั้น ชายชราร่างผอมแห้งก็ได้ท่องคาถา ผสานแก่นแท้ของเคล็ดวิชาลับเข้าไว้ด้วยกัน และกล่าวออกมาทีละประโยค
เพียงแค่ฟังครั้งเดียว ลู่เยี่ยก็จดจำได้หมดแล้ว
“สหายตัวน้อยมีพรสวรรค์การรับรู้ที่น่าตกตะลึง หากให้เวลา ย่อมจะก้าวหน้าสู่จุดสูงสุดอย่างแน่นอน!” ชายชราร่างผอมแห้งกล่าวชื่นชม
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “เมื่อท่านผู้อาวุโสเห็นแล้วว่าผู้น้อยมีพรสวรรค์ด้านการรับรู้สูง ท่านจะถ่ายทอดวิชาให้ผู้น้อยเพิ่มเติมอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”
ชายชราร่างผอมแห้ง “……”
มาถึงตรงนี้ เขามองออกคร่าว ๆ แล้วว่า เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนซื่อสัตย์จริงใจแต่อย่างใด!
และก็ไม่ได้ขี้กลัวแม้แต่น้อย!
มิฉะนั้น จะกล้าสามหาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอผลประโยชน์จากตนเองได้อย่างไร?
ช่างโลภมากไม่รู้จักพอเสียจริง!
“ช่างเถิด ข้าจะถ่ายทอดบทที่สองและบทที่สามของคัมภีร์ปราณบริสุทธิ์หนึ่งเดียวให้เจ้าทั้งหมด”
ชายชราร่างผอมแห้งสุดท้ายก็ยอมตกลง
เมื่อลู่เยี่ยจดจำเคล็ดวิชาลับเหล่านี้ได้แล้ว ชายชราร่างผอมแห้งก็เร่งเร้าว่า “สหายตัวน้อย ถึงเวลาที่เจ้าต้องช่วยข้าแล้ว!”
ลู่เยี่ยลังเลเอ่ยว่า “แต่ข้ายังรู้สึกกลัวอยู่ จะทำอย่างไรดี?”
