ยบาดเจ็บสาหัสได้หรือ? คนผู้นี้ใกล้จะทนไม่ไหวแล้วหรือ?
ตอนนี้ลูเยี่ยอาภรณ์เปรอะเปื้อนด้วยเลือด ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าซีดขาว ดูแล้วช่างน่าสังเวชน่าตกใจยิ่งนัก ราวกับว่าจะล้มลงทุกเมื่อ แต่สิ่งที่สำคัญคือ… เขาไม่เคยล้มลงเลย!
“มาสิ ฆ่าข้าเลย! เร็วเข้า!” ลูเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทั้งร่างอาบไปด้วยเลือด มองความตายเฉกเช่นการกลับบ้าน ร่างของเขาโงนเงน ในขณะโจมตีดูอ่อนแรงยิ่งนัก
เหล่าผู้แข็งแกร่งที่ล้อมโจมตีลูเยี่ยนั้นไม่เคยหยุดมือเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ตรงกันข้ามทุกคนต่างอยากจะทำให้ลูเยี่ยพ่ายแพ้ในทันที แข่งขันกันเพื่อเป็นผู้ชนะอย่างไม่กลัวภัย แต่พวกเขาก็ต่างล้มลงทีละคน บนสนามรบที่ดุเดือดมีคนถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสและถูกซัดกระเด็นออกไปเป็นระยะๆ หมดสติและสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ เหมิงฮาวยังคงตะโกนด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศก
“ช่างรังแกคนเกินไปแล้ว! ศิษย์น้องลู เจ้าต้องอดทนไว้ให้ได้นะ!”“แย่แล้ว! ศิษย์น้องลูไม่ไหวแล้ว!”
ในสนามรบทั้งหมดเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและบรรยากาศแห่งความโศกเศร้า แต่ผู้แข็งแกร่งที่กำลังมองดูการต่อสู้จากระยะไกลนั้น กลับรู้สึกตัวอย่างกะทันหัน มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลจริงๆ!
ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้จนถึงตอนนี้ ลูเยี่ยที่ควรจะล้มลงได้ทุกเมื่อกลับไม่เคยล้มลงเลย ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามของพวกเขานั้น ครึ่งหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว! ตราบใดที่พวกเขาถูกเอาชนะก็จะหมดสติไปทั้งหมด สูญเสียคว
