หลิ่วเสินโจวนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ ใบไม้ร่วงหล่นโปรยปราย ร่างหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เป็นหลี่ชางไห่นั่นเอง
ตอนนี่ห่างจากการต่อสู้กับมรรคาจารย์มากว่าร้อยปีแล้ว กลิ่นอายทั้งตัวเขาเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ได้มีท่าทีผ่อนคลายและมุทะลุเช่นในครั้งนั้น
หากแต่มีความเยือกเย็นดูห่างเหินจากฝูงคนแผ่ออกมา
เขามาข้างๆ หลิ่วเสินโจวแล้วถามว่า “ท่านเจ้าเทพยุทธ เมื่อใดข้าจึงจะไปได้”
เขาหาเผ่าฉางไม่พบ สหายสนิทยังมาตาย เขาอัดอั้นตันใจเป็นที่สุด เต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้น
หากมิใช่ว่าหลิ่วเสินโจวยินดีบ่มเพาะให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาคงอยู่ต่อไปไม่ได้นานแล้ว
หลิ่วเสินโจวตอบทั้งที่ไม่ได้ลืมตาว่า “จวนแล้ว”
“จวนแล้ว จวนอีก แล้วเมื่อใดจึงจะให้ข้าไปได้จริงๆ เสียที”
“อีกประการ เหตุใดคนใหญ่โตแห่งโลกเทพยุทธเช่นพวกท่านจึงได้เอาแต่นิ่งนอนใจ”
“คนตายไปตั้งมากมาย แต่พวกท่านกลับมิได้มีท่าทีเช่นใดแม้แต่น้อย”
หลี่ชางไห่เอ่ยเสียงหนัก เพลิงโทสะแทบจะพ่นออกมาจากดวงตาทั้งคู่
เขามาที่นี่กว่าหนึ่งร้อยปีแล้วแต่กลับไม่เคยได้ยินคนเอ่ยถึงสิ่งที่ได้ประสบในโลกเบื้องล่างเลย
ส่วนหลิ่วเสินโจวก็เอาแต่ปิดด่านไม่ออกมา ราวกับว่าปล่อยให้เรื่องนี้จบไป
ทั้งเช่นนั้นเขาก็เคยเฝ้ารอให้โลกเทพยุทธลงมือ และไปจับตัวมรรคาจารย์มาลงทัณฑ์
แต่เนิ่นนานแล้วก็ไม่ได้ยินข่าวว่ามรรคาจารย์ถูกจับหรือถูกสังหาร
และสิ่งที่ทำให้เขาคลุ้มคลั่งที่สุดก็คือ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดมรรค
