นำไปสู่ความอาฆาตแค้นที่รุนแรง ไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น
ดังนั้นหากไม่จำเป็นจริงๆ ผู้นำของแต่ละฝ่ายต่างก็จะควบคุมคนในฝ่ายของตน ไม่ให้ก่อเรื่องวุ่นวายใดๆ
“ในเขตเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่นี้ ยังต้องรักษากฎระเบียบอีก ช่างน่ารำคาญจริงๆ”
เยว่เหนิงจือขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ได้
“เฒ่าฉือเซียว เจ้าห้ามไว้ทำไม?”
พานอวิ๋นจงแค่นเสียงเย็นชา
“หากนางไม่พอใจก็เข้ามาสังหารข้าได้เลย ข้าจะมอบความพ่ายแพ้ให้นาง! รับรองว่าข้าจะไม่สังหารนาง!”
ฉือเซียวไม่สนใจ เพียงกวาดตามองคนรอบข้างแวบหนึ่ง แล้วกล่าวว่า
“เมื่อดินแดนลับหุบเขาสมุนไพรวิญญาณปรากฏขึ้น ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของลูเยี่ย เขาจะสามารถระบายความแค้นได้ด้วยตัวเอง!”
นั่นก็จริง ทุกคนต่างพยักหน้า ใครก็ตามที่เคยเห็นฝีมือของลูเยี่ย ย่อมรู้ดีว่าลูเยี่ยน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
แต่คำพูดนี้กลับเรียกเสียงเยาะเย้ยจากฝั่งสำนักเต๋าหลิงซู
ลูเยี่ยเป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตตำหนักวิญญาณ ยังกล้าคิดที่จะระบายความแค้น?
พวกคนจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์นั้นช่างวิปลาสจริงๆ!
ไม่ใช่ว่าคนของสำนักเต๋าหลิงซูโง่เขลา
แต่เรื่องราวเกี่ยวกับลูเยี่ยที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์นั้นถูกปิดกั้นมานานแล้ว ไม่เคยรั่วไหลออกสู่โลกภายนอก
ทำให้ความเข้าใจของผู้คนที่มีต่อลูเยี่ย ยังคงหยุดอยู่กับความเข้าใจในอดีต
ลูเยี่ยเองก็ยินดีที่จะถูกเข้าใจผิดเช่นนั้น
ในความมืดมิดที่ห่างไกล มีกลุ่มผู้แข็งแกร่งอีกกลุ่มหนึ
