“ศิษย์น้องลูเจ้าจะไปที่ใดหรือ?”
หลังจากเดินออกจากเรือนเมฆาเขียวได้ไม่นาน เหมิงฮาวก็ปรากฏตัวขึ้นจากที่ใดก็ไม่รู้และทักทายอย่างเป็นกันเอง
ลูเยี่ยตอบตามปกติว่า “ไปคารวะท่านบรรพชนหลินชวน เพื่อขอคำชี้แนะเกี่ยวกับปัญหาในการฝึกฝนบางอย่างจากท่านผู้อาวุโส”
เหมิงฮาวตะลึงไปชั่วขณะและกล่าวอย่างอิจฉาว่า “ในบรรดาศิษย์หลักของสำนักทั้งหมด มีเพียงศิษย์น้องลูเท่านั้นที่ได้รับความเมตตาจากท่านบรรพชนหลินชวนมากถึงเพียงนี้”
ลูเยี่ยมองเหมิงฮาวอย่างสงสัย “มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่าพะเน้าพะนอพูดเอาใจนัก”
เหมิงฮาวกระแอมทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า “มะรืนนี้การเดินทางไปแสวงหาโชคที่เขตหวงห้ามลึกลับแห่งที่สี่ก็จะเริ่มต้นแล้ว ข้าหวังว่าศิษย์น้องลูจะช่วยดูแลข้าให้มากหน่อย”
กล่าวพลางเขาก็ล้วงถุงเก็บของออกมาส่งให้ลูเยี่ยอย่างแนบเนียนแล้วกล่าวว่า “ข้างในนี้บรรจุสมุนไพรอุ๋ยหยางพันปีที่หายากยิ่ง ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า”
ลูเยี่ยยิ้มโบกมือพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ศิษย์น้องเช่นพวกเรา จะต้องเกรงใจกันเช่นนี้ไปไย?”
เหมิงฮาวกล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้ว! ศิษย์น้องฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง ข้าได้เตรียมหินวิญญาณระดับสูงมาอีกสามร้อยก้อน ก่อนขอให้ศิษย์น้องรับไว้ด้วย”
เขาหยิบถุงเก็บของอีกใบหนึ่งออกมาแล้วส่งให้ลูเยี่ย ลูเยี่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ “ถ้าท่านยังทำเช่นนี้อีก ข้าจะโกรธเจ้าจริงๆ แล้วนะ!”
เหมิงฮาวกัดฟันแล้วหยิบถุงเก็บของอีกใบหนึ่งออกมาแล้วส่งให
