้ลูเยี่ย “ศิษย์น้องเป็นเพียงของเล็กน้อยเท่านั้น หากเจ้าปฏิเสธอีกก็เท่ากับไม่นับข้าเหมิงฮาวผู้นี้เป็นพี่น้องแล้ว นี่ถุงเก็บของนี้บรรจุสุราวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อยู่ ซึ่งหมักจากสมุนไพรวิญญาณนับร้อยชนิด มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝน”
ลูเยี่ยถอนหายใจ “เจ้านี่นะ! คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก!”
เขาจำต้องรับถุงเก็บของทั้งสามใบไว้อย่างจำใจ
เหมิงฮาวเผยรอยยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายพลางกล่าวว่า “เข้าใจแล้ว!”
หลังจากแยกกับเหมิงฮาวได้ไม่นาน ก็มีศิษย์หลักคนหนึ่งที่ลูเยี่ยไม่รู้จักมาหา
“ศิษย์น้องลู ขอให้ท่านรับหินวิญญาณเหล่านี้ไว้สำหรับการเดินทางไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ในครั้งนี้ ข้าหวังว่าศิษย์น้องจะช่วยดูแลด้วย”
คนผู้นี้ล้วงเอาถุงเก็บของออกมาสีหน้าจริงจัง และพยายามยัดใส่มือลูเยี่ยอย่างเอาเป็นเอาตาย
สิ่งที่ทำให้ลูเยี่ยหัวเราะไม่ออกก็คือตลอดทางที่เดินไป มีศิษย์หลักทยอยมา ‘มอบของขวัญ’ ให้เขาเรื่อยๆ โดยหวังว่าจะได้รับการดูแล
แต่นอกจากเหมิงฮาวแล้ว คนอื่นๆ ต่างถูกลูเยี่ยปฏิเสธ กินของคนอื่นแล้วยากจะปฏิเสธ รับของแล้วต้องทำงาน ลูเยี่ยอยากรับของแต่ไม่อยากทำงาน จึงจำเป็นต้องปฏิเสธไป
“ศิษย์ลูเยี่ยประสบปัญหาในการฝึกฝน หวังว่าจะได้รับคำชี้แนะจากท่านบรรพชนด้วยตนเอง”
เมื่อมาถึงหน้าถ้ำพำนักของบรรพชนหลินชวน ลูเยี่ยก็ประสานมือคำนับพลางเอ่ยปาก
ครู่หนึ่งผ่านไป เสียงของบรรพชนหลินชวนจึงค่อยๆ ดังขึ้น “โอ้ เป็นลูเยี่ยนี่เอง
