ภายในห้อง
ลูเยี่ยกำลังนั่งขัดสมาธิพลังปราณหมุนเวียนรอบร่างก่อให้เกิดจังหวะที่ลึกลับและวิเศษอย่างต่อเนื่องเงาที่เหมือนละอองธุลีก็ปรากฏขึ้นในห้องรวมตัวกันเป็นร่างที่ปกคลุมด้วยชุดคลุมสีเทาทั้งตัวอย่างเงียบงันร่างนี้ดูราวกับเงาลวงตาไม่มีคลื่นของพลังใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย
ชายชุดคลุมสีเทามองดูลูเยี่ยที่นั่งขัดสมาธิอยู่พร้อมรวบรวมพลังอย่างเงียบเชียบ
หลังจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นพลังที่รวบรวมไว้ถึงขีดสุดพลันระเบิดออกในชั่วขณะนั้นปราณดาบอันทรงพลังและรุนแรงปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าพุ่งตรงไปยังกลางหว่างคิ้วของลูเยี่ยที่นั่งขัดสมาธิอยู่รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อพลังลมปราณก็น่าสะพรึงกลัวถึงที่สุดตรึงเป้าหมายไปที่ตัวลูเยี่ยทั้งร่างอย่างแน่นหนาชายชุดคลุมสีเทามั่นใจว่าแม้จะเปลี่ยนไปเจอคู่ต่อสู้ที่อยู่ในขอบเขตเดียวกับเขาคู่ต่อสู้ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยไม่มีข้อกังขาใดๆ!
ปราณดาบระเบิดออกแสงเปลวเพลิงส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องสำเร็จแล้ว!
ในสายตาของชายชุดคลุมสีเทาลูเยี่ยได้ถูกพลังทำลายล้างของดาบแห่งวิถีนั้นกลืนกินจนหมดสิ้นสลายสูญสิ้นไปแล้ว!
“ลูเยี่ยเรื่องนี้โทษข้าไม่ได้…”
ชายชุดคลุมสีเทาถอนหายใจอย่างโล่งอกพลังของดาบเมื่อครู่เกือบดูดพลังบำเพ็ญของเขาไปเกือบครึ่ง
แต่ในชั่วขณะนั้นเสียงเย็นชาและเรียบนิ่งก็ดังขึ้น
“ท่านบุกรุกมาโดยไม่ได้รับเชิญนับว่าไร้มารยาทเกินไปแล้ว”
เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ตายหรือ?
ชายชุดคลุมสีเทาใจก
