นักคัมภีร์หลักผู้อาวุโสหลิวรู้สึกใจสั่นสะท้าน รีบก้าวออกไปต้อนรับทันที “เป็นเช่นนั้นขอรับ!”เวินชิวเจวี่ยกล่าวว่า “เขาเลือกวิชาประจำสำนักชนิดใด?”
ผู้อาวุโสหลิวตอบอย่างฝืนทน “เคล็ดวิชามหาดารา”
“อะไรนะ?”
ดวงตาหงส์คู่งามของเวินชิวเจวี่ยพลันเฉียบคมราวกับคมดาบ ผู้อาวุโสหลิวรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง โดยสัญชาตญาณเขาก้มหน้าลงต่ำ เขารีบอธิบาย “เป็นลูเยี่ยที่เลือกเอง ข้าเคยเอ่ยเตือนเขาหลายครั้งแล้ว และบอกผลลัพธ์ทั้งหมดของการฝึกฝนเคล็ดวิชามหาดารา! แต่เขาไม่ยอมฟังเลย!”
ใบหน้างดงามประดุจหยกราวกับสาวน้อยของเวินชิวเจวี่ย ปกคลุมด้วยความเยียบเย็น นางเอ่ยเสียงเย็น “ข้าเคยบอกไว้แล้วว่าใครก็ตามที่ต้องการเลือกเคล็ดวิชามหาดารา จำเป็นต้องรายงานให้ข้าทราบล่วงหน้า เหตุใดเจ้าถึงไม่ทำเช่นนั้น?”
ผู้อาวุโสหลิวเหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก อธิบายอย่างตะกุกตะกักว่า “ท่านเจ้าสำนัก โปรดระงับความโกรธ เรื่องนี้จริงๆ แล้ว…”“หุบปาก! ข้าไม่อยากฟังคำอธิบายของเจ้า”
เวินชิวเจวี่ยจ้องมองด้วยสายตาเยียบเย็นดุดัน “หากลูเยี่ยเกิดความผิดพลาดใดๆ ขึ้น ข้าจะสังหารเจ้าเอง!”
ผู้อาวุโสหลิวตัวสั่นไปทั้งตัว เหี่ยวลงเหมือนมะเขือเทศที่โดนน้ำค้างแข็ง เจ้าสำนักกล้าพูดเช่นนี้ นางก็กล้าทำเช่นนี้จริงๆ!มิฉะนั้น นางจะได้รับฉายายักษ์ผมขาวอันเลื่องชื่อได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสหลิวสาบานว่า “ท่านเจ้าสำนัก เมื่อท่านได้พบลูเยี่ยแล้ว ท่านลองถามเขาดู ท่าน
