หลินชวนออกมา ผู้อาวุโสใหญ่วานกุยหยวนก็ต้องให้เกียรติเช่นกัน!
“ไมโที่สูงเด่นกว่าป่าย่อมถูกลมโค่น ผลงานของลูเยี่ยเกินความคาดหมาย และง่ายต่อการถูกจับตามองที่สุด” เวินชิวเจวี่ยมีสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองทุกคนที่นั่งอยู่ เสียงของนางก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่ “ข้าตัดสินใจที่จะประกาศในนามของเจ้าสำนัก ให้ปิดกั้นข่าวสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับลูเยี่ยภายในสำนัก ไม่อนุญาตให้รั่วไหลออกไปภายนอก! พวกท่านมีความเห็นแย้งหรือไม่?”
สายตาจำนวนมากมองไปยังผู้อาวุโสใหญ่วานกุยหยวนอย่างไม่รู้ตัว
“มองข้าทำไม?” วานกุยหยวนขมวดคิ้ว “สำนักของเรามีอัจฉริยะที่ท้าทายสวรรค์อย่างลูเยี่ย นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง การที่เจ้าสำนักทำเช่นนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้น ผู้อาวุโสใหญ่ก็เห็นด้วยแล้วสินะ?” เวินชิวเจวี่ยมองไปที่วานกุยหยวน
วานกุยหยวนกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “ในใต้หล้านี้ไม่มีกำแพงใดที่ลมไม่สามารถลอดผ่านได้ ใครกล้ารับรองว่าข่าวที่เกี่ยวข้องกับลูเยี่ยจะไม่รั่วไหลออกไป?”
เวินชิวเจวี่ยขมวดคิ้วแล้วมองไปที่บรรพชนหลินชวน “ท่านอาจารย์ลุง ท่านมีความเห็นอย่างไร?”
บรรพชนหลินชวนเบนสายตาไปมองวานกุยหยวนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “กุยหยวน ไม่ว่าเจ้ากับเจ้าสำนักจะต่อสู้กันอย่างไร ข้าไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้ แต่ข้าหวังว่าในเรื่องของลูเยี่ย เจ้าจะไม่ทำอะไรตามใจชอบ! เจ้าเห็นด้วยหรือไม่?”
คำพูดนี้เท่ากับเป็นการบีบให้ผู้อาวุโสใหญ่ว
