หน้าประตูสำนัก
ชายในชุดผ้าป่านนามผูเหิงเยวนั่งขัดสมาธิ ผิวสีทองแดงของเขาเปล่งประกายสีทองจาง ๆ ใต้แสงดวงอาทิตย์
ในช่วงเก้าวันที่ผ่านมา บางครั้งเขาก็ลุกขึ้นเดินเล่น แต่ส่วนใหญ่แล้วก็นั่งอยู่ที่นี่ตลอด
มั่นคงดั่งภูเขา แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า
“ผูเหิงเยว!”
สือจงผู้ดูแลศิษย์นอกสำนักพาลู่เยี่ยเดินออกจากประตู
ตามการจัดการของเจ้าสำนักเวินชิวเจวี่ย คนอื่น ๆ ทั้งหมดต่างรออยู่ภายในประตูสำนัก
ด้วยค่ายกลป้องกันสำนัก พวกเขาสามารถมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นนอกประตูสำนักได้อย่างชัดเจน
การทำเช่นนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงในกรณีที่ลู่เยี่ยพ่ายแพ้ จะได้ไม่ทำให้ลู่เยี่ยเสียหน้า
ผูเหิงเยวลืมตาขึ้น
“คนผู้นี้คือศิษย์สำนักในของสำนักข้า นามว่าลู่เยี่ย”
สือจงแนะนำ “วันนี้เขาจะมาประลองกับเจ้า”
ผูเหิงเยวหยุดชะงัก “ตามที่ข้ารู้ คู่หมั้นของฉินชิงหลี เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ของพวกเจ้าก็ชื่อลู่เยี่ยใช่หรือไม่?”
ลู่เยี่ยอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ แม้แต่คนของสำนักวิญญาณราชันย์ดาราก็ยังรู้จักเขาด้วยหรือ?
เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “เป็นข้าเอง”
ผูเหิงเยวเงยหน้าจ้องลู่เยี่ย ทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ย
“ข้ารู้จักเจ้า ว่ากันว่าเจ้าเป็นจวงหยวนด้านวิถียุทธในโลกมนุษย์ แต่ในสายตาข้า เจ้าไม่คู่ควรกับฉินชิงหลีเลยสักนิด!”
‘ให้ตายสิ! ข้าพอเข้าใจได้ว่าทำไมคนของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ถึงคัดค้านความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับชิงหลี’
‘แต่
