างไร?”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนที่นั่งอยู่จึงรู้สึกโล่งใจ ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนเกรงว่า เจ้าสำนักจะไม่ทำตามกฎเกณฑ์ แล้วรับลู่เยี่ยเป็นศิษย์ด้วยการละเว้นกฎ
“สิ่งที่ท่านผู้อาวุโสกล่าว สอดคล้องกับความตั้งใจของข้าพอดี” ลู่เยี่ยหัวเราะพลางกล่าวว่า “จะได้ไม่ต้องมีใครกล่าวว่า ข้าเป็นพวกเด็กฝากที่มาด้วยเส้นสายของผู้มีอำนาจ!”
“ดีมาก! เช่นนั้นพวกเราทุกคนก็อยากจะเห็นว่า ลู่เยี่ยเจ้ามีความสามารถเพียงใด จึงกล้ากล่าววาจาโอ้อวดถึงเพียงนี้!”
ชายชราผมขาวในชุดคลุมดำกล่าวขึ้น สายตาเยียบเย็นกวาดมองไปที่ลู่เยี่ยครั้งหนึ่ง
ในชั่วขณะนั้น พลังจิตเทวะของลู่เยี่ยรับรู้ได้อย่างรวดเร็วถึงความเป็นศัตรูอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย!
นี่คือเจตนาสังหาร!
เฒ่าผู้นี้คิดจะสังหารเขาแล้ว!
ลู่เยี่ยหรี่ตาลง ในบรรดาผู้คนมากมายเช่นนี้ แต่มีเพียงคนผู้นี้ที่ข่มความคิดสังหารในใจไว้ไม่อยู่ เขาเป็นใครกัน? เหตุใดจึงเกลียดชังตนเองถึงเพียงนี้?
นี่คงมีเหตุผลอื่นอยู่เบื้องหลังเป็นแน่!
