พวกเขาดื่มสุราจนท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว รถม้าเดินทางมาถึงเมืองแห่งหนึ่ง หลิวจินไปหาคนเพื่อส่งมอบหยกบันทึกภาพ ส่วนอวินเปยเฉินกำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข
เมื่อคืนเขาดื่มหนักไปหน่อย เมามายจนไม่รู้สึกตัว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น
‘เจ้าคนผู้นี้นอกจากความโอ้อวดวางท่าจนทำให้คนทนไม่ไหวแล้ว นิสัยเวลาดื่มสุราและนิสัยส่วนตัวก็ไม่เลวนัก’ ลู่เยี่ยคิดในใจ
เมื่อคืนหลังดื่มสุรา ทำให้เขาได้รู้เรื่องบางอย่างจากปากของอวินเปยเฉิน
ที่แท้ครั้งนี้อวินเปยเฉินเดินทางมาจากดินแดนหลิงชางสู่โลกมนุษย์ ก็เพื่อมารับฉินชิงหลีไปยังตระกูลอวินแห่งเวยซาน เพื่อให้ได้พบกับมารดาของนาง!
เมื่ออวินเปยเฉินเมาสุรา ยังหัวเราะพลางชี้ไปที่ลู่เยี่ยแล้วกล่าวว่า ‘อยากจะเป็นน้องเขยของข้าอวินเปยเฉินยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก!’
ในคำพูดเป็นเชิงการหยอกล้อ โดยไม่มีความรู้สึกรังเกียจหรือต่อต้านใด ๆ
ลู่เยี่ยย่อมเข้าใจได้ดี อวินเปยเฉินคงคิดว่าเรื่องเช่นนี้ช่างไร้เหตุผลเกินไป จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสนใจหรือขัดขวางแต่อย่างใด
ลู่เยี่ยเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ในตอนนั้น โดยไม่ได้โต้แย้งอะไร
แต่ในใจกลับมั่นใจยิ่งนัก แม้ว่าตระกูลของ ‘ผู้อาวุโสอวิน’ จะมีเกณฑ์วงศ์ตระกูลสูงส่งเพียงใด ยังจะสามารถปฏิเสธตนเองจากประตูบ้านได้หรือ?
เพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ลู่เยี่ยรู้สึกจนคำพูดคือ ตนเองกับผู้อาวุโสอวินเป็นพี่น้องร่วมสาบาน แต่มารดาของฉินชิงหลีนันเป็นทายาทของผู้อาวุโส
