งไม่เคยคิดเลยว่า ลูเยี่ยจะกล้าลงมือกับไต้ซง ยิ่งไม่นึกว่า ไต้ซงจะพ่ายแพ้เร็วขนาดนั้น!
“ทุกท่าน คนสองคนนี้ไม่ใช่สมาชิกของพวกเราตระกูลลู่อีกต่อไป แต่ก่อนหน้านี้กลับทำตัวเหมือนสุนัขรับใช้ ป่าวร้องสนับสนุนไต้ซง พวกท่านว่าควรลงโทษอย่างไร?”
ลูเยี่ยเอ่ยปาก
“สังหารเสีย”
มีสมาชิกตระกูลลู่บางคนเอ่ยปากอย่างไม่ลังเล
“ไม่ผิด พวกเขาสองคนช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมดุจหมาป่า ไม่ต่างอะไรกับพวกทรยศ จะเก็บไว้ทำไมกัน?”
“สังหาร!”
บรรดาสมาชิกตระกูลลู่ต่างเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอย่างรุนแรง ในขณะนั้น ลู่เถิงกับลู่ชิงตกใจจนแทบขาดใจ ทนรับไม่ไหวอีกต่อไป จึงคุกเข่าลงขอความเมตตา
ลูเยี่ยกล่าวอย่างสงบ
“ส่งมอบพวกเขาให้กับบิดามารดาของพวกเขาแต่ละคนเถิด จะสังหารหรือจะไว้ชีวิต ให้พวกเขาเป็นผู้ตัดสินใจ”
สองคนนี้เป็นทายาทสายรองของตระกูลลู่ ในฐานะประมุขตระกูล เขาสามารถสั่งประหารชีวิตคนทั้งสองได้ทันที อย่างไรก็ตาม เขาต้องการใช้โอกาสนี้ดูว่าพวกญาติสายรองจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
พวกสมาชิกตระกูลลู่ในห้องโถงใหญ่ต่างมองหน้ากันไปมา ส่วนลู่เถิงและลู่ชิงต่างรู้สึกปิติยินดีอย่างล้นพ้นในใจ ทว่า ณ เวลานั้นเอง ด้านนอกห้องโถงใหญ่มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
“ข้าไม่มีบุตรชายที่ชื่อลู่เถิง ขอร้องประมุขตระกูลโปรดออกคำสั่ง ประหารเขาเสีย เพื่อเป็นการเตือนคนอื่น!”
“ท่านพ่อ?”
ลู่เถิงราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขาจะไม่มีวันรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร? แต่เข
