โดยไม่ทันตั้งตัว ชายในอาภรณ์สีเขียวก็คว้าข้อมือขวาของลูเยี่ย
ลูเยี่ยรู้สึกใจหายวาบ เขาคิดว่าอีกฝ่ายล่วงรู้ความลับในฝ่ามือของตนเองแล้ว
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นอย่างที่คาด ชายในอาภรณ์สีเขียวจ้องมองแต่โซตรวนสีดำอย่างพินิจพิจารณา แต่กลับไม่ได้สังเกตเห็นผังดาบเก้าคุมขังที่ฝ่ามือของลูเยี่ยเลย
‘แม้แต่บุคคลลึกลับผู้นี้ก็ไม่สามารถล่วงรู้ผังดาบเก้าคุมขังบนฝ่ามือของข้าได้…’
ลูเยี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตกตะลึง
ผังดาบเก้าคุมขังคือความลับใหญ่หลวงที่สุดบนร่างของเขา ซึ่งซ่อนความลึกลับอันเหลือเชื่อมากมายไว้ภายใน
จวบจนถึงทุกวันนี้ ความเข้าใจของลูเยี่ยต่อผังดาบเก้าคุมขังก็ยังเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ผังดาบเก้าคุมขังจะสามารถซ่อนตัวได้ลึกถึงเพียงนี้ แม้แต่ชายในอาภรณ์สีเขียวผู้ทรงพลังขนาดนี้ก็ยังไม่อาจค้นพบได้!
“แปลกยิ่งนัก พลังต้นกำเนิดของมหาวิถีที่เป็นของเขา เหตุใดจึงต้องกดทับเจ้าด้วย”
ชายในอาภรณ์สีเขียวพลันเอ่ยว่า
“พอจะรู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นได้?’
ลูเยี่ยส่ายศีรษะ
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าท้ายที่สุดแล้วเหตุใดจึงเกิดความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ขึ้น
ชายในอาภรณ์สีเขียวไม่ซักถามอีกต่อไป
เขาเหลือบมองเหล่าเก้ากับเฒ่าจ้าว
“สองคนนี้เป็นใคร หรือว่าเป็นผู้พิทักษ์พี่ชายของเจ้าเช่นกันหรือ?”
วิธีการที่คนทั้งสองยอมตายไม่ถอยเพื่อปกป้องลูเชียวเมื่อครู่
