ให้ปลิดชีพตนเองงั้นหรือ?
เหล่าบุคคลลึกลับอีกห้าคนที่เหลือล้วนใจหายวาบ
พวกเขาคนใดบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือผู้ทรงอำนาจที่โลดแล่นอยู่ในโลกของตน?
แต่ไม่มีใครนึกกว่าจะมีวันที่พวกเขาจะถูกพิพากษาเช่นนี้
คำพูดประโยคเดียวที่หลุดจากปาก ก็ทำให้พวกเขาต้องปลิดชีพตนเอง!
ความรู้สึกอัปยศที่ยากจะบรรยายแล่นปราดขึ้นมาในใจพร้อมกัน
“หุๆ หากพวกเขาไม่ยินยอมพร้อมใจเล่าจะทำเช่นไร?”
ลูเยี่ยพูดขึ้นอย่างฉับพลัน
“ข้าจะช่วยให้พวกเขาพร้อมใจเอง”
ชายในอาภรณ์สีเขียวตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่โซตรวนสีดำซึ่งพันธนาการร่างของลูเซียวเอาไว้
ดูเหมือนเขาจะเผชิญกับปัญหาบางอย่าง คิ้วจึงขมวดเข้าหากันอย่างเงียบๆ
ลูเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองไปยังบุคคลลึกลับทั้งห้าคนนั้น
พวกที่เดินทางข้ามห้วงเวลามานี้ ก่อนหน้านี้ล้วนโอหังอวดดีเพียงใด
แต่ตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดกลับหวาดกลัวเหมือนสุนัขจรจัดที่หลงทาง!
ทันใดนั้น ชายในอาภรณ์สีทองผู้ถือหอกเงินก็โค้งคำนับและกล่าวเสียงต่ำว่า
“ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อยเป็นทายาทของ ‘เขาเต๋าเยียนเฟ็ง’ แห่งโลกเทียนเฉิน บรรพจารย์ของสำนักข้า…”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยนามของ ‘บรรพจารย์’ เสียงของเขาก็ขาดห้วงไปในทันที
ร่างของเขายังคงอยู่ในท่าโค้งคำนับ แล้วก็อันตรธานหายไปจากห้วงอากาศอย่างเงียบเชียบ
ราวกับหิมะที่ละลายในน้ำ ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย
ตายแล้วหรือ?
เมื่อเทียบกับฉากที่ชายชราในชุดบัณฑิตถูกสังหาร ชายท
