มองดาบยาวที่เอวของลูเยี่ยแล้วถามว่า
“เจ้าเป็นผู้ฝึกดาบหรือ?”
ลูเยี่ยกล่าวว่า
“ความจริงแล้ว ข้าก็เป็นผู้ฝึกกระบี่เช่นกัน”
ชายในอาภรณ์สีเขียวหัวเราะขึ้นมาอย่างได้ยากนัก
“เช่นนั้นหรือ ข้าเฝ้ารออย่างยิ่งว่าเจ้าจะเดินไปบนมหาวิถีได้ไกลเพียงใด”
ลูเยี่ยก็หัวเราะเช่นกัน แล้วกล่าวว่า
“พูดคำที่ไม่กลัวท่านจะหัวเราะเยาะข้า มหาวิถีนั้นสูงเพียงใด ข้าก็จะก้าวไปให้ถึงความสูงนั้น”
ชายในอาภรณ์สีเขียวไม่ได้หัวเราะเยาะ และไม่ได้มองข้ามคำพูดนั้น แต่กลับพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ในภายหน้า ไม่ว่าเจ้าจะเผชิญกับความยากลำบากและอุปสรรคใดๆ บนมหาวิถี ขออย่าให้จิตใจที่มุ่งมั่นนี้เสื่อมถอยไป!”
กล่าวจบ ชายในอาภรณ์สีเขียวก็เงยหน้ามองท้องฟ้า เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว
ร่างจริงของเขายังต่อสู้อยู่บนสวรรค์ชั้นสูงนั้น กำลังทำสงครามกับคนที่เรียกตัวเองว่า ‘เจ้าแห่งสวรรค์’ เหล่านั้น
หากมีผู้ใดรู้ว่าพลังจิตของเขาได้ลงมาปรากฏในที่แห่งนี้ พวกนั้นจะต้องสืบหาร่องรอยจนพบ ‘สหายเก่า’ ของเขาอย่างแน่นอน!
และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ชายในอาภรณ์สีเขียวต้องการจะเห็น
“สหายตัวน้อย เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถจดจำได้”
ชายในอาภรณ์สีเขียวกล่าวขึ้นทันทีว่า
“แต่พึงระลึกไว้ อย่าได้แพร่งพรายออกไป มิฉะนั้น พี่ชายเจ้าจะประสบกับภัยพิบัติที่ไมอาจแบกรับได้”
ใจของลูเยี่ยสั่นสะท้าน
ก่อนที่เขาจะทันได้ถาม ชายในอาภรณ์สีเขียวก็ชี้ไปยังส่วนลึกของเ
