ียวยื่นมือออกมาคว้า
เจตจำนงดาบที่ถูกบุคคลลึกลับเหล่านั้นแย่งชิงไปก่อนหน้านี้ ทั้งหมดต่างพุ่งกลับมาเองโดยไม่มีใครบังคับ และตกลงมาในมือของชายในอาภรณ์สีเขียว
บุคคลลึกลับทั้งห้ารู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่างกาย ความหวาดกลัวทำให้พวกเขาทั้งหมดแทบจะขาดใจ
“ท่านผู้อาวุโส พวกข้าต่างมาเพราะวาสนา และไม่มีความบาดหมางอันใดกับท่าน ขอท่านได้โปรดเมตตาละเว้นชีวิตพวกข้าด้วย!”
หญิงสาวในชุดขนนกเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
อีกสี่คนก็รีบวิ่งวอนขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว พวกเขาตัวสั่นงันงก ราวกับเดินอยู่บนน้ำแข็งบาง ไฉนเลยจะหลงเหลือมาดเย่อหยิ่งโอหังที่เคยแสดงออกอย่างไม่เห็นหัวใครเหมือนเมื่อครู่ได้อีกเล่า?
ชายในอาภรณ์สีเขียวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“หากอยากตายอย่างมีเกียรติ ก็จงปลิดชีพตนเองเสีย”
กล่าวจบ เขาก็หันกลับมาอีกครั้ง ก้าวเดินไปยังข้างลู่เซียว และพึมพำในใจ
‘สหายเก่า ท่านกับข้าได้มาพบกันที่พิภพเต๋าชิงหมิงจริงๆ ด้วย…’
เจตจำนงดาบในฝ่ามือเหล่านั้น การจัดวางในสถานที่แห่งนี้ และแท่นบูชาเต๋าที่อยู่ใต้เท้าทำให้ชายในอาภรณ์สีเขียวยืนยันได้อย่างแน่ชัด
ว่าบุคคลเบื้องหน้าผู้นี้ คือสหายเก่าคนหนึ่งของเขา!
