้ตื่นขึ้นได้อย่างแท้จริง
แต่น่าเสียดายที่เพราะช่องว่างเพียงเส้นเดียวนี้เอง ทำให้เขาไม่สามารถทำสำเร็จได้ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด แม้จะสูญเสียหินวิญญาณไปมากเพียงใดก็ไม่สำเร็จ!
ลู่เยี่ยรู้สึกกระวนกระวายและหงุดหงิดในใจ อยากจะด่าทอออกมาเหลือเกิน
หากไม่ใช่เพราะความผิดปกติของผังดาบเก่าคุมขัง ไฉนเขาเลยจะต้องถูกกดทับด้วยโซ่ตรวนสีดำพวกนั้น?
และไฉนพลังบำเพ็ญและจิตเทวะของเขาจึงถูกพันธนาการ ทำได้แต่เพียงมองดูผู้พิทักษ์สุสานต่อสู้อย่างสุดชีวิต ทำได้แต่เพียงนั่งรอความตายด้วยสายตาที่เบิกกว้าง?
ลู่เยี่ยไม่ได้โทษตัวเอง
เขารู้ดีว่า หากไม่สามารถทำลายการกดทับของโซ่ตรวนสีดำนี้ได้ ก็จะไม่สามารถใช้รอยประทับของบรรพจารย์ออกโจมตีได้
หากไม่แก้ปัญหานี้ให้ได้ ในครั้งนี้จะต้องตายอย่างแน่นอน!
“ต้องบังคับให้ข้าตัดมือข้างนี้ทิ้งหรือไร?”
ลู่เยี่ยมองไปที่โซ่ตรวนสีดำที่พันรอบข้อมือขวาของตน
หากตัดมือข้างนี้ทิ้ง จะสามารถหลุดพ้นจากการกดทับนั้นได้หรือไม่?
และจะสามารถปลุกรอยประทับบรรพจารย์ให้ออกมาช่วยได้หรือไม่?
ลู่เยี่ยมีประกายโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตา
แท่นบูชาเต๋าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังต้องห้ามที่ปกคลุมโดยรอบแท่นบูชาเต่าใกล้จะถูกทำลายลงแล้ว
ลู่เซียวรู้สึกว่าโซ่ตรวนที่พันรอบร่างกายของเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง ส่งเสียงดังครีนครีน
ทุกสิ่งทุกอย่างมาถึงช่วงเวลาที่เร่งด่วนที่สุดแล้ว
บุคคลลึกลับทั้งหกคนโจมตีอย่างดุเดือดมากขึ้น
