บทที่ 108 การสังหารขั้นสุดยอดหลังจากที่พลังบำเพ็ญของลูเยี่ยได้ทะลวงถึงขอบเขตตำหนักวิญญาณแล้ว ในที่สุดเขาก็สามารถปลุกรอยประทับของบรรพจารย์ที่เป็นของหลิวไป่ภายในทะเลแห่งจิตสำนึก ส่วนเหตุผลที่ลูเยี่ยไม่ได้ขอให้จอมมารหวงเฉวียนโม่เฉินลงมือในครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะโม่เฉินไม่แข็งแกร่งพอ
แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากให้พลังรอยประทับของโม่เฉินถูกใช้จนหมดและสลายไป ก่อนจะได้ไปเยือนบ้านเกิดของโม่เฉิน
บรรยากาศเงียบราวกับความตาย
เหล่าเกากัดปล้องยาสูบแน่นด้วยความงุนงง แทบจะตบขาตัวเองด้วยความรู้สึกเสียดาย ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเฒ่าจ้าวในที่สุดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง มีความตกตะลึงเพิ่มขึ้นสามส่วน
ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต เป็นเพียงพลังรอยประทับ แต่กลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ชายผู้นั้นเป็นใครกันแน่?
เซียหลิงชิวถอนหายใจในใจ เว่ยเทียนหลานและพานโซวหูตายไปก็ไม่น่าเสียดายจริงๆ! นางยังไม่รู้ว่าตัวเองเดาผิดคนไปแล้ว
และเมื่อมองไปที่ชายชราในเสื้อคลุมฟางและคนอื่น ๆ แต่ละคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาได้นำสมบัติล้ำค่าของตนออกมาทั้งหมดแล้ว ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
การตายของหมอนั้นเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และสร้างความสะเทือนใจอย่างยิ่ง ทำให้พวกมังกรวารีที่มาจากทั่วทุกสารทิศของโลกมนุษย์ต่างตกตะลึง!
ชายสวมหมวกทรงสูงผู้เป็นเจ้าเมืองจักรพรรดิแดง ปรากฏตัวขึ้นข้างกายลูเยี่ยอย่างไร้ร่องรอย “เป็นอย่า
