บทที่ 107 เจ้าเมืองจักรพรรดิแดงการต่อสู้หยุดลงชั่วคราว ชายชราในเสื้อคลุมฟางและหมอหยุดนิ่ง แต่ปากของพวกเขาก็ยังคงไม่ว่าง
“เจ้าสุนัขเฝ้าประตู เจ้าช่างตีเหล็ก ทำไมไม่สู้แล้วละ? หรือพวกเจ้าคิดจริงๆ ว่า เจ้าหนุ่มแซ่ลูคนนั้นจะสามารถจัดการพวกเราได้ทั้งหมด?”
ชายชราในเสื้อคลุมฟางหัวเราะเย็นชาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
เหล่าเกาและเฒ่าจ้าวต่างไม่ตอบโต้ พวกเขามองออกว่าชายชราในเสื้อคลุมฟางกำลังหยั่งเชิงอยู่
ชายชราในเสื้อคลุมฟางเหลียวมองไปที่ลูเยี่ย “เด็กน้อย หากเจ้ามีไพ่ตายในมือ ก็เผยออกมาให้พวกเราได้เห็นกันหน่อยจะเป็นไร?”
ลูเยี่ยก็ไม่สนใจ “ขอให้ท่านทั้งสองช่วยดูแลพี่ใหญ่ของข้าด้วย”
ลูเยี่ยมอบพี่ใหญ่ลูเชียวให้เหล่าเกาและเฒ่าจ้าวดูแล เหล่าเกาอดไม่ได้จึงส่งเสียงกระแสจิตถามว่า “คุณชายลู ท่านกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?”
“ภัยพิบัติทั้งหมดที่มุ่งเป้ามายังตระกูลลูของข้าล้วนเกิดขึ้นเพราะที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู” ลูเยี่ยชี้ไปที่หน้าอกของตน “มันทำให้ข้าสะสมความแค้นไว้เต็มท้อง วันนี้ ณ ที่แห่งนี้ ข้าจะจัดการให้สิ้นซากเสียที!”
ในส่วนลึกของดวงตาเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยจิตสังหาร เหล่าเกาจึงไม่ถามอะไรอีก
ในช่วงเวลาต่อมา ก็มีร่างแล้วร่างเล่าทยอยฝ่าเมฆดำที่หมุนวนเข้ามาถึงที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู
มีสตรีในชุดผ้าฝ้ายที่ปักปิ่นทำจากไม้
มีทหารเฒ่าที่คอยเฝ้าประตูเมือง
มีคนตีฆ้องยามที่ตีฆ้องอยู่ในเมืองเทียนเหอเป็นประจำ…
เมื่อพวก
