คยคิดว่า เมื่อออกจากสนามรบนอกอาณาเขตแล้ว กลับถูกคนรังแกถึงเพียงนี้
หลิวไป่เพียงรู้สึกเสียดายที่ตัวเองไม่ได้อยู่ในโลกมนุษย์อีกต่อไป มิเช่นนั้น จะต้องชักดาบออกมาในโลกนี้สักครั้ง เพื่อทวงความยุติธรรมให้เด็กหนุ่มตรงหน้า!
“ดีขึ้นมากแล้ว” ลูเยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “เพียงแต่…พี่ใหญ่หลิว ท่านสูญเสียพลังไปมากในครั้งนี้…”
หลิวไป่ส่ายหน้า “เป็นเพียงพลังจากรอยประทับเท่านั้น แม้จะสลายไป ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ” เขาพูดความจริงเท่านั้น ไม่สนใจที่จะปิดบัง เมื่อบอกว่าไม่ใส่ใจ ก็คือไม่ใส่ใจอย่างแท้จริง
ในขณะนั้น หลิวไป่ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จู่ ๆ เขาก็หันศีรษะไปมองยังประตูแห่งดวงดาวนั้น “แปลกนัก พลังลมปราณในที่แห่งนั้นช่างประหลาดและต้องห้ามอย่างยิ่ง อันตรายอย่างมาก!” ระหว่างคิ้วอันเย็นชาของหลิวไป่ปรากฏแววกังวลอย่างที่แทบไม่เคยเห็นมาก่อน ลูเยี่ยรู้สึกหวาดหวั่นในใจ พี่ใหญ่หลิวไป่คงเห็นความผิดปกติบางอย่างแล้วกระมัง?
