งยิ่ง ยืนอยู่ด้านหน้าลูเยี่ย โดยไม่มีพลังอำนาจใด ๆ เลย
นี่คือไพ่ตายของลูเยี่ยหรือ?
ชายชราในเสื้อคลุมฟางและคนอื่น ๆ ขมวดคิ้ว พวกเขาเห็นเพียงว่าชายสวมหมวกทรงสูงผู้นี้ไม่ใช่คนมีชีวิต แต่เป็นเพียงรอยประทับพลังที่คล้ายวิญญาณที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น นอกจากนี้ พวกเขามองไม่เห็นความพิเศษอื่นใดอีกเลย
แต่ทว่าไม่มีใครกล้าดูแคลน ฝ่ามือของชายผอมแหงเมื่อครู่นั้น เห็นได้ชัดว่าถูกชายลึกลับที่สวมหมวกทรงสูงผู้นี้สลายไปอย่างง่ายดาย!
‘หรือว่าบุคคลผู้นี้ คือพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยปรากฏในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิในเขาไป่เยี่ยน?’
เซียหลิงชิวรู้สึกตกใจในใจ เมื่อนึกถึงพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่สังหารเว่ยเทียนหลานและพานโซวหู
“สหายตัวน้อย พวกเขาคือพวกนั้นหรือ?”
หลังจากชายสวมหมวกทรงสูงปรากฏตัว เขาก็กวาดสายตามองชายชราในเสื้อคลุมฟางและคนอื่น ๆ อย่างผ่าน ๆ สีหน้าเย็นชาของเขาไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
ลูเยี่ยพยักหน้า
ชายสวมหมวกทรงสูงกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “ดี”
ลูเยี่ยกล่าว “จะดียิ่งขึ้นถ้าสามารถทำให้พวกเขาตายอย่างอนาถสักหน่อย”
ชายสวมหมวกทรงสูงกล่าว “ดี”
ถ้อยคำกระชับความชัดเจน ไม่พูดคำเปล่าประโยชน์ นี่คือลักษณะนิสัยของชายสวมหมวกทรงสูง ทั้งสองคนสนทนากันโดยไม่ปิดบังสิ่งใด ทำให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน
“พวกเขา… พวกเขากล้าปรึกษากันเสียงดังต่อหน้าพวกเราด้วย!” หมอพึมพำ “หยิ่งยโส ช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน! ข้าเคยมีชีวิตอย
