ลูเยี่ยหันกายกลับมา สายตามองไปยังเถาปิง
เฒ่าจ้าวที่กำคอของเถาปิงอยู่กล่าวว่า “เจ้าจะลงมือเองหรือไม่?”
ลูเยี่ยพยักหน้า
เถาปิงร้องอุทานในใจว่าไม่ดีแล้ว เขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
ปัง!
เฒ่าจ้าวฟาดฝ่ามือลงที่ท้องของเถาปิง ทำลายตันเถียนของเขา ทำให้พลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดพังทลายลง เขากลายเป็นคนไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง
เฒ่าจ้าวสะบัดมือโยนเขาลงบนพื้น “เจ้าผู้เป็นขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับรังแกคนที่มีพลังบำเพ็ญ บัดนี้เจ้าก็ไม่มีพลังบำเพ็ญเช่นกันแล้ว”
เถาปิงร้องด้วยความเจ็บปวด “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร กล้าทำลาย…”
ลูเยี่ยก้าวเข้าไปข้างหน้า ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนแก้มเถาปิง กระดูกโหนกแตกหัก สันจมูกยุบลง
เถาปิงที่กลายเป็นคนพิการแล้วร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ลูเยี่ยตบฝ่ามืออีกครั้งลงไป ฟันของเถาปิงหลุดออกมา ปากฉีกขาด เลือดเนื้อเละเทะ
ตามมาด้วยการตบอีกหนึ่งฝ่ามือ ซึ่งทำให้ใบหน้าของเถาปิงบวมช้ำเลือดอาบ จนแทบจำไม่ได้
สามฝ่ามือนี้ ดังก้องกังวานในความมืดของราตรี ทำให้เชี่ยงฉางจิ้ง ขันทีเผย และคนอื่น ๆ ต่างพากันสีหน้าเปลี่ยนไป ทุกคนล้วนเห็นได้ชัดว่า ลูเยี่ยกำลังระบายความโกรธ!
ลูเยี่ยสีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีริ้วคลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่พูดแม้แต่คำเดียว แต่กลับเป็นวิธีการอันเฉียบขาดที่ไม่เอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียวเช่นนี้ ที่ทำให้พวกเขารู้สึกใจสั่น
“ลูเยี่ย เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!
