ลูเยี่ยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“แปลกจริง ไม่ใช่เจ้าหรือนี่…”
หญิงชราก็ดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด ลูเยี่ยก็ตะลึงเช่นกัน ไม่ใช่ตัวเขาหรือ?
ถ้าอย่างนั้นจะเป็นใครกัน? ท่านอารองที่หายตัวไปอย่างลึกลับอย่างนั้นหรือ? หรือว่าบิดาที่จากตระกูลไปพร้อมกับมารดาเมื่อหลายปีก่อน? หรือเป็นคนอื่น ๆ ในตระกูล?
“ดูเหมือนว่าเวลาที่เหมาะสมยังมาไม่ถึง”
หญิงชราพึมพำกับตัวเอง ฟังไม่ออกว่าผิดหวังหรือไม่“ข้าได้แต่ต้องรอต่อไปเท่านั้น”
ไม่นาน หญิงชราก็พาลูเยี่ยกลับไปยังต้นหมอนเก่าแก่ต้นนั้น
“ท่านใต้เท้า เป็นอย่างไรบ้าง?”อีกาหัวขาวรีบถามทันที
ลูเยี่ยตอบอย่างตรงไปตรงมา” ‘บุคคล’ นั้นไม่ใช่ข้า”
อีกาหัวขาวทันทีก็กระโดดโวยวายขึ้น“ให้ตายสิ ท่านใต้เท้ามีความเฉลียวฉลาดและเก่งกาจปานนี้ ไฉนจึงไม่ได้รับเลือก? สวรรค์นี่มันตาบอดจริง ๆ!”
“นี่มันไม่ใช่การสอบขุนนางเสียหน่อย จะมีคำว่าไม่ได้รับเลือกได้อย่างไร”ลูเยี่ยอดขำไมได้
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณมีสีหน้าแปลกประหลาด ไม่ใช่ลูเยี่ยจริงๆ หรือ? นางกลับรู้สึกโล่งอกในใจอย่างน่าประหลาด
เนื่องจากเรื่องการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่เขาไปเยียน ในส่วนลึกของจิตใจของราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณก็ยังต่อต้านลูเยี่ยอยู่ เหมือนกับครั้งนี้ที่ไปเชิญลูเยี่ยมา นางรู้สึกไม่เต็มใจอย่างมาก
ในวันเดียวกันนั้น ลูเยี่ยก็จากไปแล้ว หญิงชราเป็นผู้ส่งเขาออกไปนอกเขตหวงห้ามลึกลับที่หกด้วยตัวเอง
“เจ้ามีพลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิ
