บทที่ 95 หนังสือสารภาพความผิด“เจ้าก็รู้ตัวว่าทำให้ท่านใต้เท้าไม่พอใจแล้วสินะ?” อีกาหัวขาวนึกประชดในใจ ช่างรู้จักตัวเองดีเสียจริง!
ใต้ต้นหมอนเก่าแก่ หญิงชราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาจับจ้องมองราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ “ทำไมไดหรือ?”
น้ำเสียงของหญิงชรานั้นเชื่องช้าและอ่อนโยน
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณพลันรู้สึกใจเตนแรง นางตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า “ได้!”
หญิงชราจึงเบนสายตากลับ “ข้าให้เจ้าเวลาหาวัน เพียงพอให้เจ้าได้เชิญลูเยี่ยมาเป็นแขกได้”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณยิ้มพลางพยักหน้า “ท่านยายวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”
อีกาหัวขาวตะโกนเตือนเสียงดัง “จำไว้นะ ต้องเป็นการเชิญ! ไม่ใช่การข่มขู่หรือบีบบังคับ! ยิ่งไม่ใช่การลักพาตัว!”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณชะงักไปชั่วขณะ แท้จริงแล้วนางก็คิดเช่นนั้น หากว่าลูเยี่ยปฏิเสธ นางก็จะจับตัวมาเลย ไม่คาดคิดวากลับถูกอีกาหัวขาวเปิดโปงออกมาอย่างไม่เกรงใจเลย!
กระนั้นได้ยินหญิงชรากล่าวชื่นชม “อาจูพูดไม่ผิด การเชิญผู้คนมาเป็นแขก ย่อมต้องปฏิบัติต่อด้วยความจริงใจ”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณถอนหายใจในใจ นี่มันไม่ใช่การทำให้ตนเองลำบากหรอกหรือ? แต่สุดท้ายแล้ว ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณก็ยังตกลงรับปาก หลังจากที่ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณจากไป อีกาหัวขาวก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “ท่านยาย ท่านเชิญท่านใต้เท้ามาเป็นแขกแท้จริงแล้วต้องกการทำอะไรหรือ?”
หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “แน่นอนว่าเพื่อไขข้อสงสัยให
