บทที่ 93 ดาบเล่มนี้มีนามว่า ‘เพลิงโลหิตฉางคง’นัวนัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็ถอดสร้อยข้อมืออย่างระมัดระวังแล้วเก็บไว้กับตัว หากสวมไว้ที่ข้อมือแล้วเกิดทำหายไป ก็จะไม่มีอีกแล้ว
“เฮ้อ ไม่รู้ว่าครั้งนี้กลับบ้านไป ท่านแม่จะบังคับให้ข้าไปฝึกฝนที่บ้านท่านอาอีกหรือไม”
หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดถึง ‘ท่านอา’ ชายชราสวมหมวกดำที่กำลังขับรถม้าก็มือสั่นเล็กน้อย ชายร่างใหญ่ในชุดขนสัตว์ที่ตามหลังรถม้ามาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
ในห้วงความคิดของคนทั้งสอง ต่างก็ปรากฏภาพความทรงจำอันเจ็บปวดที่ไม่ฉาจหวนคิดถึง
“ตราบใดที่ไม่ได้บังคับให้ข้าแต่งงาน การไปเที่ยวเล่นที่บ้านท่านอาก็ไม่เป็นไร เขานอกจากกลัวท่านแม่ของข้าแล้วก็มีแต่กลัวข้าเท่านั้น…” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก
เพียงแต่ เมื่อรถม้าออกจากเมืองเทียนเหอ หัวใจของหญิงสาวกลับรู้สึกว่างเปล่า รู้สึกเหมือนได้สูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป ดังนั้น ตลอดการเดินทางต่อจากนั้น หญิงสาวผู้มีอุปนิสัยร่าเริงสดใสก็เงียบไปตลอดทาง
ที่ประตูเมือง
“หากนางไม่ใช่ศิษย์ของเชี่ยหลิงชิว แล้วยังกล้าด่าพวกเราว่าเป็นพวกหัวทึบเช่นนั้น ข้าจะไม่ปล่อยนางไว้แน่” หลีหยวนชงแค่นเสียงเย็นชาขณะมองรถม้าสีดำคันนั้นเคลื่อนห่างออกไป
เซวียไปซงหัวเราะพลางกล่าวว่า “ตระกูลลูกำลังเผชิญหายนะใหญ่ แม้แต่ศิษย์เชี่ยหลิงชิวก็ยังถอนตัวล่วงหน้า ดูเหมือนว่าเชี่ยหลิงชิวเองก็ตระหนักถ
