ดับต่ำหนึ่งล้านก้อน ลูเยี่ยตั้งใจจะเก็บทั้งหมดไว้ในคลังเพื่อให้สมาชิกตระกูลได้ใช้
“น่าเสียดายที่เวยชางเจียและโมซิงโจวล้วนเป็นคนยากจนข้นแค้น นอกจากวัตถุล้ำค่าสองสามชิ้นกับโอสถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแล้ว กลับไม่มีทรัพย์สินเงินทองอะไรเลย” ลูเยี่ยบ่นเล็กน้อย
ลูเชียวหัวเราะ “วัตถุล้ำค่าสองสามชิ้นเหล่านั้นล้วนเป็นสมบัติวิเศษระดับหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ทั้งนั้น ตระกูลลูของพวกเราก็เคยมีเหมือนกัน แต่น่าเสียดาย…” รอยยิ้มบนใบหน้าของลูเชียวหายไป เขานึกถึงเหล่าผู้อาวุโสที่เสียชีวิตในสงครามที่นอกด่านเทียนหลาง
“พี่ใหญ่ เรื่องราวในอดีตก็ผ่านไปแล้ว พวกเราต้องมองไปข้างหน้า” ลูเยี่ยปลอบใจว่า “ขอเพียงทุกคนในตระกูลลูมีชีวิตที่ดี ท่านปู่และคนอื่น ๆ หากรู้เรื่องนี้จากปรโลก ก็จะรู้สึกยินดีเช่นกัน!”
ลูเชียวตอบรับเบา ๆ แล้วถามขึ้นอย่างกะทันหัน “พวกน้องซิวกับพานอวินเฟ็งจัดการอย่างไร?” พี่น้องคู่นี้ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินของตระกูลลูมาตลอด
ลูเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “รอไว้ค่อยว่ากันตอนที่จัดการตระกูลพานเถอะ”
หลังจากส่งลูเชียวกลับไป ลูเยี่ยนั่งอยู่คนเดียวครู่หนึ่ง แสงอัสดงส่องผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามา สาดส่องบนร่างที่สูงสง่าของเด็กหนุ่ม บนใบหน้าขาวผ่องราวหยก ปรากฏความเศร้าเล็กน้อย
หากพี่ใหญ่ลูเชียวกำลังคิดถึงท่านปู่และคนอื่น ๆ แล้วเขาจะไม่คิดถึงได้อย่างไรกัน? ในไม่ช้า ลูเยี่ยก็ตัดความคิดคำนึง แล้วชักดาบยาวออกมาด้วยเสียงกั
