งวาน
ดาบยาวดำสนิทราวกับหมึก ยาวสามฉื่อเก้าชุน กว้างสามชุน ตัวดาบทื่อและไม่มีประกาย เรียบง่ายไร้ความโอ่อ่า ที่ด้ามดาบ มีอักษรตัวเล็ก ๆ สี่ตัวสลักไว้ว่า ‘เพลิงโลหิตฉางคง!’
ดาบเล่มนี้เป็นดาบที่เจ้าเมืองจักรพรรดิแดงหลิวไป่เป็นผู้หลอมเองกับมือ และถูกลูเยี่ยนากลับมาจากสนามรบนอกอาณาเขต
ตัวดาบสีดำสนิทนั้น อันที่จริงแล้วทำจากกระดูกสันหลังของผู้ปกครองเทพมารที่ถูกเจียระไน อานุภาพของดาบเล่มนี้ถูกผนึกเอาไว้เนิ่นนานแล้ว หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอก คนทั่วไปยากที่จะล่วงรู้ได้ว่านี้คือ ‘อาวุธเทพสังหารมาร’ ที่แท้จริง!
“ในเมืองเทียนเหอแห่งนี้มีมังกรวารีซุ่มซ่อนอยู่ไม่น้อย หากถูกพวกเขาล่วงรู้เรื่องดาบเล่มนี้ ก็คงจะไม่ดีนัก…” ลูเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะผนึกดาบเล่มนี้ที่มีชื่อว่า ‘เพลิงโลหิตฉางคง’ ไว้ ยามใดที่ไม่ใช่เรื่องเป็นเรื่องตาย ไม่ควรนำมันออกมาใช้โดยง่าย อันที่จริง ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ ก็ยากที่จะดึงพลังที่แท้จริงของดาบเล่มนี้ออกมา แต่ดาบยาวที่กรมปราบปรามศัตรูแจกจ่ายให้ก็มีพลังเพียงธรรมดา ไมอาจเทียบกับพลังปัจจุบันของลูเยี่ยได้เลย
“ในยามที่ว่างเช่นนี้ ข้าจะไปหลอมอาวุธที่ถนัดมือสักสองอย่าง” ลูเยี่ยตัดสินใจแล้ว
ด้านนอกสำนักศึกษาเทียนเหอ
“เจ้าหนู เหตุใดเจ้าจึงมาอีกแล้ว?” เหลาเกามองดูลูเยี่ยที่มาหาถึงประตู เขาก็รู้สึกไม่ดีในทันที เจ้าหนูคนนี้มาทีไร ย่อมไม่มีเรื่องดีแน่
ลูเยี่ยกล่
