พิภพในห้วงอนันต์สุญญตา ในดวงตาที่ตื่นตกใจของฉางเยวี่ยเฉียนคูนัน
ร่างของเจียงฉางเชิงใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ใหญ่กว่าคงคาสวรรค์อย่างรวดเร็ว ใหญ่กว่านภาดาราทั้งปวง
ความมหึมาเช่นนี้ไม่สามารถใช้คำพูดมาอธิบายได้ ช่างน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าตอนที่เจียงฉางเชิงผสานโลกแห่งยุทธทั้งหลายก่อนหน้านี้เสียอีก
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ผู้ฝึกยุทธ์เผ่าฉางที่คอยเฝ้าอยู่ในแต่ละอาณาเขตก็ต้องตกตะลึงอ้าปากค้างกันทั้งสิ้น
โชคดีที่พวกเขายังคงจำร่างของมรรคาจารย์ได้ แสงเทพสุดขอบตะวันแสนเจิดจ้าก็คือสัญลักษณ์ของเจียงฉางเชิง พวกเขาจึงไม่ได้ตระหนกลนลาน
“อย่าได้ตื่นตกใจ ข้าจะมอบมหาเทพรรังสรรค์ให้แก่โลกคุนหลุน”
เสียงของเจียงฉางเชิงเข้าในหูของชาวเผ่าฉางทุกคน ทำให้ความไม่สบายใจของพวกเขาสงบลงในทันที
ในเวลาเดียวกันเจียงฉางเชิงก็หายตัวไป ความมืดมิดปกคลุมห้วงสุญญตานอกพิภพโลกคุนหลุน
แต่ในความเป็นจริง เจียงฉางเชิงกุมโลกคุนหลุนเอาไว้ในมือขวา จากนั้นก็ซุกมือขวาเอาไว้ในแขนเสื้อ
เจียงฉางเชิงแยกร่างแยกออกมาหนึ่งร่าง และให้ร่างแยกกลายเป็นตัวเขาในเวลานี้ มีสมบัติอาคมทั้งหมดและมีแสงเทพสุดขอบตะวันบดบังใบหน้า
เพียงแต่สมบัติอาคมเหล่านั้นไม่สามารถใช้ได้จริง เหตุที่ทิ้งร่างแยกนี้เอาไว้เพื่อต้องการจะทดสอบความสามารถของหลี่วเสินโจวและโลกเทพยุทธ์ เพราะเขาวางแผนว่าจะได้รับรางวัลรอดชีวิตชิ้นโตนั่นเอง
เมื่อทำทุกสิ่งเสร็จสรรพ เจียงฉางเชิงก็ใช้วิชาดาวดินเจ็ดส
