ายชราในอาภรณ์สีดำบีบเหมือนจับจากระยะไกล ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนเป็นสีม่วงเพราะหายใจไม่ออก ไม่สามารถเปล่งคำพูดใดออกมาได้
ชายชราสวมหมวกดำหันไปกล่าวกับเชี่ยหลิงชิวว่า “ขอคุณหนูเชี่ยวางใจ ตระกูลเวยไม่กล้าหาเรื่องท่านอย่างแน่นอน”
เสียงเพิ่งดังขึ้น ร่างของเวยชางเจียก็ระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นหมอกเลือดกระจายออกไป
มองจากพื้น เหมือนมีดอกไม้ไฟสีแดงฉานบานสะพรั่งกลางอากาศ
อีกหนึ่งปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ตายกะทันหัน!
ผู้คนต่างชะงักงัน สมองว่างเปล่า
ปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งเพียงใด ใครเล่าจะกล้าจินตนาการว่า ต่อหน้าชายชราสวมหมวกดำผู้นั้น พวกเขากลับไม่ต่างอันใดกับมดปลวก?
ถูกสังหารอย่างง่ายดาย!
แม้แต่เชี่ยหลิงชิวก็ยังเผยให้เห็นแววตาที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อน
มีเพียงลูเยี่ยที่ยังคงใจเย็น ผู้ที่เคยไปสนามรบนอกอาณาเขตและได้เห็นการต่อสู้ระดับบรรพจารย์มาแล้ว ย่อมไมอาจถูกสะเทือนใจจากภาพเหตุการณ์นี้
“คุณหนูเชี่ย ยังมีอะไรต้องกำชับอีกหรือไม่?”
ชายชราสวมหมวกดำปรากฏกายข้างกายเชี่ยหลิงชิวอย่างไร้สุ่มเสียง
สำหรับเขา การสังหารปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์สองคนช่างเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่มีค่าอะไร
กลับกัน เมื่อเผชิญหน้ากับเชี่ยหลิงชิว ชายชราสวมหมวกดำกลับยังคงสุภาพอย่างมาก ร่างที่ค่อมงอของเขาโน้มต่ำลงอีกสามส่วน!
เชี่ยหลิงชิวกล่าวว่า “เรื่องที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู…”
ชาย
