บทที่ 87 ไพ่ตายที่ลู่ซิงอี้ทิ้งไว้“อะไรนะ? ในเมืองเทียนเหอมีด้วยหรือ?”
เหล่าเกาตกตะลึง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความสับสน
ลูเยี่ยถอนหายใจพลางกล่าว “ตระกูลของข้าตระกูลลู กำลังจะพินาศแล้ว และข้าก็อาจจะเอาชีวิตไม่รอด ข้าแค่ต้องการสอบถามบางเรื่องจากท่านก่อนตายเท่านั้น ท่านยังไม่ยอมบอกข้าอีกรึ?”
ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
เหล่าเกาหัวเราะแห้ง ๆ ครั้งหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้พูดไปตั้งนานแล้วหรือ คุณชายลูรอดพ้นเคราะห์กรรม ย่อมมีโชคดีตามมาแน่นอน!”
ลูเยี่ยซักถามต่อว่า “โชคดีอยู่ที่ใดกัน? เหตุใดข้ามองไม่เห็นเลย”
เหล่าเกาสูบกล้องยาสูบอย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนหัวข้อสนทนาว่า “ท่านอาของเจ้าลู่ซิงอี้เพียงหายตัวไป ไม่ได้สิ้นชีพ เหตุใดเจ้าไม่ลองตามหาท่านอาของเจ้าดูเล่า?”
ลูเยี่ยรู้สึกประหลาดใจทันที “พูดให้ชัดเจนหน่อย”
เหล่าเกาส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “พูดไม่ได้”
ลูเยี่ยด่าออกมาตรง ๆ “ไปให้พ้น เสียดายที่ข้าเคยแอบขโมยสุราท่านปู่มาให้ท่านดื่มทุกวัน แต่ชายชราอย่างท่านนี้กลับปิดบังซ่อนเร้น ช่างไร้น้ำใจเสียจริง!”
“ไปละ!”
เขาฉกชิงไหสุราในมือเหล่าเกาแล้วหันหลังเดินจากไป
เหล่าเกายืนงงอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ จึงกระทืบเท้าอย่างแรง แล้วส่งเสียงกระแสจิตไปหาลูเยี่ย
“เจ้ากลับไปค้นดูให้ดี ตอนที่ลู่ซิงอี้จากไป เขาอาจจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าคนที่มีแผนการเต็มท้องนั้นจะไม่วางแผนสำรองไว้”
ลูเย
