ี่ดึงดูดความสนใจของลูเยี่ย
“หลังชั้นหนังสือชั้นที่สามในห้องหนังสือของข้ามีช่องลับ ซึ่งข้าเก็บ ‘โอสถปราณวิญญาณต่ออายุขัย’ เอาไว้หนึ่งเม็ด นำไปให้ลูเยี่ยกิน ก็เพียงพอที่จะช่วยยื้อชีวิตเขาไว้ได้”
ดูจากร่องรอย จดหมายฉบับนี้ถูกลูปอหยาเปิดอ่านมานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิด โอสถปราณวิญญาณต่ออายุขัยเม็ดนั้นคงถูกนำไปใช้ไปนานแล้ว
แต่ลูเยี่ยกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา เพราะเขาค้นหามาแล้วก่อนหน้านี้ แต่ไม่พบช่องลับสำหรับซ่อนของในห้องหนังสือของท่านอาเลย!
ตามที่ระบุไว้ในจดหมาย ไม่นานลูเยี่ยก็พบสถานที่ ด้านหลังชั้นหนังสือ บนกำแพง มีอิฐสีเขียวที่ฝังอยู่บนผนังเป็นกลไกลับอย่างชัดเจน
ลูเยี่ยใช้พลังภายใน อิฐสีเขียวก็ถูกดึงออกมาอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นช่องลับ ซึ่งมีกล่องหยกขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่
เมื่อหยิบกล่องหยกออกมา ก็เห็นว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ที่ผิวกล่อง
‘ไม่ว่าใครที่พบสิ่งนี้ โปรดจำไว้ว่าอย่าเปิดมัน’
เพียงดูลายมือก็รู้ได้ชัดเจนว่าเป็นลายมือของท่านอา
“ท่านอาเอ๋ยท่านอา ตัวท่านหายไปแล้ว อย่าได้โทษข้าที่ไม่ฟังคำท่านเลย”
ลูเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉีกป้ายอักษรทิ้งและเปิดกล่องหยกออกทันที
สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งก็คือ ภายในกล่องหยกยังมีกล่องหยกที่เล็กกว่าอีกใบหนึ่ง!
ทางด้านบนมีจดหมายที่ท่านอาทิ้งไว้ “ห้ามเปิดโดยเด็ดขาด เว้นแต่ตระกูลจะเผชิญวิกฤตความเป็นความตาย”
แคว่ก! ลูเยี่ยฉีกกระดาษทิ้งทันที แล้วเปิดกล่องหย
