บทที่ 82 ทวงถามรางวัลเดิมพันฟ้าสว่างแล้ว
ความมืดของรัตติกาลเลือนหายไป แสงอรุณสาดส่องเจิดจ้า
เมื่อยามซื่อ [1] มาถึง การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่ดำเนินมายาวนานสามวันจึงสิ้นสุดลง
จากผู้แข็งแกร่งกว่าห้าร้อยคนที่เข้าร่วมการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิสุดท้ายมีเพียงสามร้อยกว่าคนที่รอดชีวิตกลับมา
ส่วนที่เหลือได้กลายเป็นกระดูกแห้งในเขาไปเยียนไปเสียแล้ว
ลูเยี่ยก็กลับมาแล้วเช่นกัน
การกลับมาของเขาได้ก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่
ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อต้องเผชิญกับการถูกปิดล้อมราวกับตาข่ายที่ไร้ทางหนีเช่นนั้น ลูเยี่ยกลับสามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้จริง ๆ
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่รอลูเยี่ยอยู่กลับไม่ใช่คำแสดงความยินดีและเสียงปรบมือ
“คนแซ่ลู! พวกหลีชูหนานจากตระกูลของข้า เจ้าเป็นคนสังหารใช่หรือไม่!”
หลีหยวนชงใบหน้าซีดเขียว ตวาดใส่ลูเยี่ยด้วยความโกรธจัด
“ยังต้องถามอีกหรือ? มีคนมากมายที่สามารถยืนยันได้ว่าลูเยี่ยสังหารผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยมเพียงเพื่อผลงาน! สมควรตายยิ่งนัก!”
ฟางหงถู ตะโกนด้วยความโกรธแค้น “คนสารเลวเช่นนี้ จำเป็นต้องถูกเฉือนเนื้อเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้น”
ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ทั้งสองตระกูลสูญเสียอย่างหนัก ผู้แข็งแกร่งขอบเขตตำหนักวิญญาณที่ส่งไปแทบจะสูญสิ้นทั้งหมด
ย่อมเป็นธรรมดาที่จะเกลียดชังลูเยี่ยเข้ากระดูกดำ
“ลูเยี่ย เจาก็เคยฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาเทียนเหอ แต่บัดนี้กลับอาศัยล่าสัตว์ในฤดูใบไ