ม้ผลิสังหารศิษย์ของสำนักศึกษาอย่างโหดเหี้ยม เจ้าช่างโหดร้ายทารุณยิ่งนัก จะต่างอะไรจากสัตว์เดรัจฉานเล่า?”
เซวียไปซงตวาดเสียงดัง
ฝูงชนต่างโกรธแค้น ทุกคนพุ่งเป้าความโกรธไปที่ลูเยี่ย
บรรดาผู้ที่เคยถูกลูเยี่ยปล้นชิง ในตอนนี้ต่างก็ออกมายืนกันมากมาย ประณามความผิดของลูเยี่ยอย่างเจ็บแค้น
นี่ย่อมเป็นการกลับดำเป็นขาว กล่าวหากลับด้านอย่างชัดเจน
ที่จริงแล้วลูเยี่ยตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นฝ่าย ‘ถูกบังคับ’ ให้ลงมือ ถือเป็นการป้องกันตัวและโต้กลับเท่านั้น
อยางไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับคำตำหนิเหล่านี้ ลูเยี่ยกลับไม่โกรธเลย แต่กลับยิ้มออกมา
ยิ้มอย่างสดใส
ยิ่งศัตรูโกรธมากเท่าใด ก็ยิ่งแสดงว่าพวกเขาได้รับความเสียหายหนักเท่านั้น สำหรับเขาแล้ว จุดประสงค์ของการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ก็บรรลุผลแล้ว
“เจ้ายังกล้าหัวเราะอีก”
เจ้าเมืองเทียนปอฉงก็ทนดูไม่ได้อีกแล้ว จึงตวาดด้วยความโกรธ “เจ้ารวมหัวทำชั่วเช่นนี้ ขารับรองว่าเจ้าต้องได้รับโทษอย่างสาสม!”
“ขออภัย ข้าควบคุมตัวเองไมได้”
ลูเยี่ยยักไหล่ “ส่วนความผิดเหล่านั้น… พูดปากเปล่าไร้หลักฐาน มีหลักฐานพิสูจน์หรือไม่?”
ลวี่เซอก็ก้าวออกมาด้วยท่าทีเปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร
“ข้าเคยพูดไปแล้วว่า หากไม่มีหลักฐาน ผูใดกล้าหาเรื่องลูเยี่ย ก็เท่ากับหาเรื่องกับกรมปราบปีศาจของข้า!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศในลานก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที
เสียงด่าทอมากมายเงียบหายไป
“ทุกท่าน โปรดให
