บทที่ 80 ราวกับดวงอาทิตย์ที่ทอแสงเพียงดวงเดียวยามค่ำคืนที่มืดมิดยังมีเวลากว่าที่อรุณรุ่งจะมาถึง
แต่เมื่อพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวนั้นปรากฏขึ้น ราวกับดวงอาทิตย์อันเจิดจ้าลอยขึ้นมาจากเขาไป๋เยี่ยน ขับไล่ความมืดมิดส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน ขุนเขา และสายน้ำ
เพียงชั่วพริบตาความมืดก็กลายเป็นกลางวันสว่างไสว ทุกคนที่รออยู่นอกเขาไป๋เยี่ยนต่างรู้สึกเจ็บแปลบที่ดวงตา
เขาไป๋เยี่ยนที่อยู่ห่างออกไปกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
เหล่าปีศาจที่อาศัยอยู่ในภูเขาต่างตื่นตระหนกและสิ้นหวัง
พวกผู้แข็งแกร่งที่ยังคงทำการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิอยู่นั้นล้วนรู้สึกหวาดกลัวราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง
“นี่มันอะไรกัน?”
ดวงตาที่งดงามของราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณหดเล็กงฉับพลัน “บรรพชนขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์?”
ในบรรดาห้าขอบเขตของการฝึกฝน ขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์เป็นขอบเขตสูงสุดในโลกมนุษย์
ผู้ที่บรรลุถึงขอบเขตนี้สามารถก่อตั้งสำนักและตระกูลได้ จึงได้รับการขนานนามว่าบรรพจารย์ผู้ก่อตั้ง
ด้วยเหตุนี้ผู้ฝึกตนมักให้ความเคารพนับถือและเรียกผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์ว่าบรรพชน
แต่ในทั่วทั้งต้าเฉียนผู้ที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ นั้นมีอยู่น้อยนิดจนนับได้ด้วยนิ้วมือ
ล้วนได้รับการยกย่องเป็นเซียนบนพื้นดิน เป็นผู้ที่หาพบเห็นตัวไดยาก
เช่นเดียวกับบรรพจารย์แห่งเจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนที่ไม่เคยปรากฏตัวมาหลายปีแล้ว
ในขณะนี้เมื่อพลังลมปราณอ
