บทที่ 79 สังหารปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เพียงคนเดียวยังไม่พอเยี่ยยังคงสงบนิ่ง
ในช่วงสามปีที่เขาอยู่ในสนามรบนอกอาณาเขตนั้นเขาได้พบเห็นการสู้รบอันโหดร้ายนองเลือดที่สามารถเรียกได้ว่าน่าตกใจมามากมาย
วิธีการที่พี่โม่เฉินแสดงออกมาในตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของช่วงที่เขารุ่งเรืองเลยด้วยซ้ำ!
“ท่านผู้นี้เป็นเซียนหรือ?”
เวยเทียนหลานเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับเขยื้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ผู้เคยยิ่งใหญ่ในหมู่มนุษย์ปุถุชน ผู้ที่เคยเป็นบุคคลผู้ทรงอำนาจแต่บัดนี้เวยเทียนหลานกลับตกต่ำและหวาดหวั่นราวกับสุนัขแก่ที่คลานอยู่กับพื้น
เหลือเพียงการส่ายหางขอความปรานีเท่านั้น!
“จะทรมานจนตายหรือว่าจะสังหารโดยตรง?”
โม่เฉินถามลูเยี่ย “แต่สิ่งที่ต้องทำก่อนคือต้องให้เจ้าได้ระบายความโกรธออกมา!”
สำหรับโม่เฉินแล้วความเป็นความตายของเวยเทียนหลานไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สิ่งที่สำคัญคือต้องทำให้น้องชายลูคนนี้หายโกรธให้ได้!
หัวใจของเวยเทียนหลานตกลงไปถึงก้นบึ้ง เขากล่าวว่า “ลูเยี่ย ข้าขอสาบานจะไม่เป็นศัตรูกับเจ้าและตระกูลอีกเลย…”
“หุบปาก”
โม่เฉินเอ่ยสองคำออกมาจากริมฝีปาก
เสมือนดั่งคำพูดที่กลายเป็นคำสั่ง
ปากของเวยเทียนหลานถูกผนึกทำให้ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้อีก ได้แต่มองโม่เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
“นี่มันผู้มีชีวิตอยู่ตนใดกันแน่? หรือว่าเ
