ป็นสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวที่มาจากเขตหวงห้ามลึกลับที่หกกระนั้นหรือ?”
ลูเยี่ยเดินเข้ามาข้างหน้าแล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเวยเทียนหลาน จากนั้นก็กล่าวว่า “กล่าวตามตรงการเชิญพี่โม่เฉินมาสังหารคนอย่างเจ้าช่างเป็นการสิ้นเปลืองโดยแท้”
“แต่ใครจะรู้ว่าข้าอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลยเล่า?”
เด็กหนุ่มนั่งยองอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง “เพียงแค่การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น แต่กลับมีการสมคบคิดกันสร้างกองกำลังและพุ่งเป้าทั้งหมดมาที่ข้าเพียงคนเดียว!”
“พวกเจ้าช่างให้ความสำคัญกับข้าซึ่งเป็นเพียงตัวประกอบเล็ก ๆ ในขอบเขตชักนำวิญญาณคนนี้จริงๆ!”
ในส่วนลึกของดวงตาเด็กหนุ่มเปลวไฟแห่งความเดือดดาลกำลังพลุ่งพล่าน
ตระกูลพาน สำนักศึกษาเทียนเหอ จวนเจ้าเมือง ตระกูลหลี ตระกูลฟาง…
กองกำลังเหล่านี้ไม่สนใจที่จะเหยียบย่ำกฎเกณฑ์เพื่อสังหารตัวเขาให้ได้ในเขาไป๋เยี่ยน
เวยซุนก็นำไพ่ตายมากมายมาด้วย อีกทั้งยังเชิญปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์อย่างเวยเทียนหลานมาอีกด้วย!
เป็นเพราะตนเองแข็งแกร่งถึงขั้นที่ทำให้พวกเขาเหล่านั้นต้องรับมือเช่นนี้หรือไม่?
พวกศัตรูไม่ได้หวาดกลัวตนเองเลยแม้แต่น้อยแต่กังวลฉินอูซางและเซี่ยหลิงชิวจะเตรียมไม้ตายและอาวุธสังหารให้ตนเองต่างหาก
ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาเหล่านั้นไม่เคยเห็นค่าตัวตนที่เป็นเพียงขอบเขตชักนำวิญญาณอย่างตนเองในสายตาเลยสักนิด
เวยซุนก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง
สิ่งที่น่าขบขันและไร้สาร
