บทที่ 78 บรรพจารย์โม่เฉินราตรีก่อนรุ่งสางเป็นช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุด
สำหรับพานโชวหู เซวียไป๋ซง และคนอื่น ๆ ค่ำคืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ทุกข์ทรมานที่สุด การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่มีกำหนดเวลาสามวันจะสิ้นสุดลงหลังฟ้าสาง
แต่จนถึงตอนนี้แผนการกำจัดลูเยี่ยกลับล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ทุกคนอัดอั้นโกรธแค้นไว้เต็มอก ความไม่รู้นั้นคือสิ่งที่ทรมานหัวใจคนที่สุด จวบจนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าเวยซุนได้สังหารลูเยี่ยแล้วหรือไม่
“หากเกิดว่าลูเยี่ยมีชีวิตรอดจนถึงที่สุดเล่า พวกเราจะทำเช่นไร” เทียนปอฉงพลันส่งเสียงกระแสจิตกล่าว
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ผลลัพธ์เช่นนี้ไม่มีใครปรารถนา “หวังว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเป็นอันขาด…” หลีหยวนชงพึมพำ
ไม่จำเป็นต้องคิดมาก หลีหยวนชงรู้ดีว่าหากลูเยี่ยกลับมาอย่างมีชีวิต อาศัยเหยื่อที่ได้มาจากการปล้นชิง ย่อมเพียงพอให้ตระกูลลูได้รับตำแหน่งอันดับหนึ่งในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิแล้ว!
“หืม?” ทันใดนั้นพานโชวหูพลันลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองไปยังเขาไป๋เยี่ยนที่อยู่ไกลออกไป
กระแสพลังที่น่าสะพรึงกลัวของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ปรากฏขึ้นในส่วนลึกของเขาไป๋เยี่ยน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีดุจควันสัญญาณบอกเหตุร้าย พลังพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้าสั่นสะเทือนฟ้าดิน
เหตุการณ์นี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับบรรดาใต้เท้าทั้งหลายที่นั่งอยู่ในที่นั้น ทุกคนลุกขึ้นยืนมองไปด้วยความตกใจ
“ที่แท้ก็เป็นเวยเท
